/

Hoe vertel je aan collega’s dat je terugkomt?
Niet van je roze wolkenperiode, of de periode waarin je ‘het ritme’ met je baby’tje zoekt.
Of waar je je borsten afstemt op je kleintje en vice versa.

Nee. Ik kom terug van de donkerste periode uit mijn leven.
Uitgeput, en moe. Doodmoe. Letterlijk.
Geen babyspam of wijze mamaraad nodig tijdens de lunchpauze.
Geen ‘Ik heb nog kleertjes in maatje 68 voor jou opzij liggen’ of ‘Hoe verloopt de borstvoeding?’.
Wel liters begrip en dozen vol zakdoeken.

Handen die me dragen.
Verwachtingen die laag beginnen en stilletjes terug kunnen opbouwen.
Een nieuwsgierige liefdevolle blik die een foto’tje wilt zien.
Een knipoog die verteld dat het oké is.

Een oprechte ‘hoe is het met jou?’ om de dag te starten. Een warm kopje thee als het even niet meer lukt. Een luisterend oor als ik mijn – gebroken – hart wil luchten.
Kortom: Een werkplek waar ruimte is, om te zijn, ik met al mijn verdriet, en ook een beetje jij*.

*Uma