Blog

Het gemis en het verdiet om een kind(je) dat er niet meer is, draag je als (groot)ouder een leven lang mee. Je mist je lieveling op belangrijke, grote momenten in je leven. Op bijzondere dagen die je maar al te graag met hem of haar had willen delen. Maar net zo goed zijn er al die kleine momentjes in het leven van elke dag waarop het verdriet je kan overvallen. Onverwacht. En ontzettend hard. Het kan voor lotgenoten heel herkenbaar zijn of hoop en troost bieden op moeilijke dagen om verhalen van anderen te lezen. Daarom dat we een ‘Berrefonds Blog’ hebben opgestart. Ontdek hier heel persoonlijke, prachtige verhalen.

Zelf bloggen?

Deze blog is er voor en door (groot)ouders van een overleden kind(je). We geven iedereen de kans om een eigen verhaal met eventueel bijhorende foto in te sturen. Wij publiceren je verhaal dan met veel plezier op deze pagina en op onze sociale media. Geef ons enkele dagen om je ingestuurde verhaal even door te lezen. Niet omdat we er iets aan willen veranderen, wel omdat we uiteraard verhalen die kwetsend of racistisch zijn weren.

Voor Liv

Soms zijn er van die momenten waarop het plots bij me binnenkomt hoe afwezig je bent. Hoe je ontbreekt. Hoe incompleet we zijn zonder jou. Gisteren was er weer zo’n moment. 

Een gezellige zondag met ons gezin. ’s Morgens aten we pannenkoeken en ’s middags zaten papa en ik pistolets te eten. Ondertussen vloog Jules als een tornado door de kamer met veel kabaal. Terwijl ik naar hem keek en genoot van zijn eindeloos enthousiasme dartelde jij plots mee door de kamer. In gedachten zag ik je spelen met je kleine broer. Trots en een beetje bazig. “Nee Jules, mijn boekjes niet kapot maken.” “Kom Jules, spelen!” En Jules die dan vol enthousiasme met zijn rode wangen en grote ogen achter zijn mooie grote zus aan kruipt. 

Ik voelde je naast me aan tafel zitten, gezellig samen op de bank. Jij en ik. Mama en meisje. Op zo’n moment voel je zo afwezig en aanwezig tegelijk. Ik mis je in ons leven!

In de namiddag gingen we naar Moesje en Opa om samen een wandeling te maken. We waren nog geen twee straten ver toen er een prachtige regenboog tevoorschijn kwam. “Livje wandelt ook mee”, zei Moesje en de regenboog werd nog groter en feller. Terwijl we verder wandelden wist ik: we zijn compleet. De regen namen we er met plezier bij…

Voor Liv

Soms zijn er van die momenten waarop het plots bij me binnenkomt hoe afwezig je bent. Hoe je ontbreekt. Hoe incompleet we zijn zonder jou. Gisteren was er weer zo’n moment.  Een gezellige zondag met ons gezin. ’s Morgens aten we pannenkoeken en ’s middags zaten papa en ik pistolets te eten. Ondertussen vloog Jules

Voor Liv

Moederdag

Moederdag, een heel speciale dag al was het maar omdat het een dag is dat ik elk jaar nog eens extra die fantastische lieve mama van mij in de bloemetjes kan zetten. Een dag om nog eens te zeggen hoe graag ik haar wel zie, ook al zeg ik het haar wel vaker. 14 jaar

Moederdag

Ons kuiken

Het was een zondagochtend en wij aten in onze kamerjas koffiekoeken in de zetel. We besloten er een ‘filmontbijt’ van te maken. Ik koos een documentaire over de keizerspinguïn. Dierendocumentaires en ik, dat is een goede combo. De mooie beelden, de trage vertellende stem, de biologie, … het boeit me en ik word er rustig

Ons kuiken

De makkelijkste vragen zijn de moeilijkste

Op 9 november 2015 werden we veel te vroeg de trotse ouders van Eleonore*. Door plotse en ernstige zwangerschapscomplicaties, vochten we voor ons leven. Ik ben door het oog van de naald gekropen, maar moest afscheid nemen van Eleonore*. Ik kreeg van het leven een tweede kans en zij niet. Hier ben ik lang heel

De makkelijkste vragen zijn de moeilijkste

Avondritueel

Avondritueel: ons dagelijks momentje met Warre Elke avond vlak voor het slapengaan, heb ik mijn eigen avondritueel. Elke dag hetzelfde, elke dag een momentje waarbij we eventjes alleen met z’n drie op de wereld zijn. Warre zijn bedje stond vorig jaar klaar in onze kamer, vastgemaakt aan ons bed. De knuffel en het nachtlampje dat

Avondritueel

Brief aan Nore

Anderhalf jaar geleden waren wij in blijde verwachting. Nog maar een paar daagjes en dan konden we jou eindelijk verwelkomen. Je plaats was al lang verzekerd. Niet alleen in ons hart maar ook in ons huis. Je kamer was klaar en je kast hing vol met mooie spulletjes. Helaas liep het allemaal anders dan verwacht.

Brief aan Nore

Gaatje in mijn hart

Mijn klein ventje… Vandaag, 8 jaar geleden, begon ik aan de moeilijkste dag van mijn leven. Het ging niet goed, dat was al snel duidelijk. Je lichaampje wilde niet meer mee. De dokters moesten het me niet vertellen, ik wist het… Het begin van het einde. Hoe onwezenlijk was dat. Eindelijk mocht ik je in

Gaatje in mijn hart

Gelukkig Verdriet

Liefste Pippa* & Renée* maar vooral mijn liefste liefje. Vandaag een jaar geleden zaten we nu in Leuven…En wisten we nog niet wat ons morgen te wachten stond… 29 november 2017…. Wat een gevoel, wat een immens verdriet, wat een pijn. Nog nooit voelden we ons zo verloren. Nog nooit hebben we zoveel samen geweend.

Gelukkig Verdriet

Uitgerekende datum

Een give-away op Instagram…  Normaal scrol ik snel verder want waarom zou net ik, tussen honderd vaak duizend anderen, iets winnen.  Maar deze keer riep een stemmetje diep in mij: Deze moet ik meedoen. Prijs van de wedstrijd was een prachtig digitaal familieportret.  Het leek me de enige manier om eens ons hele gezinnetje op

Uitgerekende datum

De Liefste…

De liefste Ik zit achter mijn computer te werken. Zus (13) vindt dat er genoeg gewerkt is. Ze komt rond mijn nek hangen. (plagerig) “mama, ben ik niet jouw allerliefste kind?” (plagerig terug) “ja maar, ik vind Broer en Zusje* ook lief hoor” “maar ik ben toch wel de liefste. Ik geef jou het meest

De Liefste…