Blog

Het gemis en het verdiet om een kind(je) dat er niet meer is, draag je als (groot)ouder een leven lang mee. Je mist je lieveling op belangrijke, grote momenten in je leven. Op bijzondere dagen die je maar al te graag met hem of haar had willen delen. Maar net zo goed zijn er al die kleine momentjes in het leven van elke dag waarop het verdriet je kan overvallen. Onverwacht. En ontzettend hard. Het kan voor lotgenoten heel herkenbaar zijn of hoop en troost bieden op moeilijke dagen om verhalen van anderen te lezen. Daarom dat we een ‘Berrefonds Blog’ hebben opgestart. Ontdek hier heel persoonlijke, prachtige verhalen.

Zelf bloggen?

Deze blog is er voor en door (groot)ouders van een overleden kind(je). We geven iedereen de kans om een eigen verhaal met eventueel bijhorende foto in te sturen. Wij publiceren je verhaal dan met veel plezier op deze pagina en op onze sociale media. Geef ons enkele dagen om je ingestuurde verhaal even door te lezen. Niet omdat we er iets aan willen veranderen, wel omdat we uiteraard verhalen die kwetsend of racistisch zijn weren.

Nooit meer hetzelfde

Dit is het verhaal van onze kleine meid Lilya, een vrolijke, speelse meid van 2,5 jaar. Ons mooie perfecte meisje, wat ben ik nog altijd zo verliefd op jou. Twee jaar lang hebben we je zonder zorgen mogen zien opgroeien en mogen genieten van jouw deugnieterij. Op 22 februari 2022 kwam daar voor het eerst verandering in. Lilya at die ochtend niet veel, daar schrokken wij niet van want ze at in het algemeen niet schitterend. Ik deed Lilya na het ontbijt nog even in bad en we maakten ons samen klaar om naar Nana (oma) te gaan. Mama en papa hadden een afspraak ergens dus moest je even alleen bij Nana blijven. Maar dat vond je niet echt erg want Nana had superveel speelgoed en een grote tuin. Onderweg naar huis terug kregen we telefoon van Nana dat er is mis was met Lilya. Lilya reageerde niet meer, sloeg wit uit en braakte alsof ze een hersenschudding had. Als je zoiets hoort, bonkt je hart bijna uit je lijf. Gelukkig kwamen we snel aan bij Nana. Ik zag meteen dat het niet goed ging en belde de ziekenwagen. Al snel stonden zowel de ziekenwagen als de MUG daar. Ik moest even buiten gaan, want ik was zelf vijf maanden zwanger van Lilya haar broertje en raakte in paniek. Ik werk zelf in de zorg, maar als je je eigen kindje zo ziet liggen, breekt je hart in duizend stukken en hoop je gewoon dat alles ok is.

Lilya’s parameters werden genomen en ze werd aan de beademing gelegd. Ze had 39 graden koorts en had stuipen waarvoor ze medicatie kreeg. De ambulanciers dachten dat het koortsstuipen waren. Op weg naar het ziekenhuis, werd Lilya bij mij gelegd. Op de spoedgevallendienst moesten we wachten tot Lilya’s zuurstof weer ok was en ze terug bij bewustzijn kwam.

Het duurde een tijdje voor Lilya wakker werd en we naar een gewone kamer mochten verhuizen. Ik gaf haar wat te drinken waarop Lilya terug begon te braken. Ik zag dat ze weer bijna niet reageerde en riep de verpleegster. De dokter was nog maar net in de kamer of Lilya kreeg weer een aanval. Er werd een CT-scan genomen, gelukkig zag alles er goed uit.  Een hele opluchting, maar ik wilde wel weten wat die epileptische aanvallen veroorzaakte. De volgende ochtend sliep Lilya voordurend en was ze heel suf. Er werd ook een EG afgenomen waarop ze zagen dat er nog steeds epileptische golven waren in haar hersenen. Er werd toen beslist om Keppra op te starten. Lilya bleef maar slapen en bleef maar suf.  De arts had bedenkingen en vond dit maar een raar patroon. Er werd bloed afgenomen om te testen op zeldzame en erfelijke ziektes. Het was een tijd wachten op de resultaten. Gelukkig werd Lilya weer beter en mochten we naar huis.

Twee weken lang ging alles wat beter. De schrik zat er bij ons wel goed in en niet voor niets want eind maart kreeg Lilya weer een aanval. Dit keer werden we naar een ander ziekenhuis gebracht en werd de medicatie veranderd naar Depakine. Ondanks de Depakine bleven de aanvallen komen en werd er ook Lamictal opgestart. Gelukkig bleven de aanvallen hiermee weg en kregen we ook vroeger dan de vorige afspraak een MRI-scan maar ook die was ok. We mochten naar huis, maar het was van korte duur. Lilya begon een paar weken daarna plots te braken bij alles wat ze at. Ook al deed Lilya haar best, het lukte haar niet. Ze gaf over en kon geen eten inslikken.

Op een avond zaten we aan tafel en zag ik wat roodheid in Lilya’s gezicht. Eerst zochten we er niets achter, maar dat braken bleef aanhouden en ze kreeg ook geregeld koorts. De dokter dacht aan een beginnende oorinfectie, dus kregen we antibiotica mee.
Op een ochtend stond Lilya vol stond met rode vlekjes. De dokter twijfelde of het een kinderziekte was of een allergische reactie op de antibiotica waarna we met de antibiotica mochten stoppen. Ik vertrouwde het zaakje toch niet en maakte de dag daarna een afspraak met de kinderarts omdat de vlekken alleen erger werden en ook haar ogen begonnen op te zwellen. We mochten langskomen waaronder we direct moesten blijven. Zelf wisten ze nog niet wat het juist was wel was zeker dat Lilya een wit beslag in haar keel had en op iets reageerde maar wat juist. De kinderarts had een vermoeden maar hoopte van niet. Ik hoop niet dat het een reactie is op haar medicijnen van de epilepsie want dan zijn er nog weinig opties voor de epilepsie onder controle te krijgen. Lilya kreeg een sonde met vocht en daarna sondevoeding om op krachten te komen.

Maandag moesten we stoppen met de Lamicatal, want ja hoor het was effectief een allergische reactie. Lilya raakte stillekes aan zo ontzettend moe van elke keer naar het ziekenhuis te moeten en ook elke keer bloed te laten nemen want ook dat was bij haar altijd een hel verpleegsters moesten soms uren zoeken naar een ader en als ze er dan 1 hadden glipte die altijd weg of sprong stuk. Lilya kende dit ook zo goed al en raakte al in paniek als we dat onderzoekkamertje binnen stapte. Na een weekje ziekenhuis mochten we terug naar huis de Depakinewaarden waren ok en we kregen motilium mee voor de misselijkheid. Thuis werd het braken en overgeven niet beter Lilya deed zo haar best en kon al wel wat eten maar gaf daarna alles weer over. Ze was zoveel afgevallen en Lilya was al geen dik meisje ze woog met moeite 9kg. Ikzelf nam geen risico en ging terug waaronder ze een gastroscopie kreeg maar alles ok was. Mijn moed zakte me in de schoenen ik zag mijn dochter achteruit gaan en zo het levendige meisje veranderen naar een futloos meisje. Alleen wisten we niet wat de reden daarvan was. Eindelijk begon ze terug met ons een kaaskrokketje in de cafetaria te gaan eten en chips te eten niet voedingswaardige dingen maar ik was al blij dat haar eetlust terug kwam. hetgeen ze binnen had had ze binnen. Ook ‘s avonds vroeg ze eindelijk een yoghurtje en af en toe een stukje brood met dan wel koffie over anders kreeg ze het niet goed weg geslikt.

We mochten terug naar huis, ik weet nog goed het was een donderdag. Vrijdag was er niets aan de hand we hebben samen gespeeld op de mat want stappen ging bijna niet meer daarvoor was ze nog te zwak en ja af en toe gaf Lilya nog wel eens over, ik stimuleerde Lilya met het stappen op aanraden van de dokter want door het ziekenhuis in en uit heeft ze niet veel meer gestapt. Ik nam haar mee aan haar handje naar de wasmand en liet haar haar jurkje in de wasmand steken een klein afstandje wel met zeuren maar ze deed het toch maar. Voordien deed ze dit ook altijd. De dag daarna belde ik met Nana en spraken we af om te gaan winkelen Lilya had net een drukontbijtje van Ellas Kitchen op en friste haar op kleedde haar aan en belde even met haar papa want die was een weekje daarvoor vertrokken naar Marokko, we zaten te Facetimen tot ik mijn man hoorde zeggen dat Lilya overgaf. Ik keek Lilya aan en zag dat ze weer een aanval kreeg ik duwde af en legde Lilya rustig in de zetel ik belde de ziekenwagen en op dat moment brak ik in duizend stukjes mijn moed was totaal weg. Waarom bleef ze deze aanvallen steeds krijgen. Mijn mama kwam direct met de taxi naar spoed en mocht mee binnen omdat ik er nu even alleen voorstond. We werden terug naar de dienst gebracht waar de verpleegster er voor gezorgt had dat we op haar kant van de gang lagen want iedereen leefde zo met ons mee. Lilya deed op de dienst terug een aanval waaronder ze terug medicatie kreeg en ze sliep. Savonds vond ik wel dat Lilya haar ogen precies epileptische activiteit vertoonde. De dokter kwam nog eens kijken en we gingen slapen. Smorgens werd ik wakker ik ging naar Lilya kijken en alles was voor even ok, want opeens trok Lilya weer met haar handje ik belde de verpleegster die daarop de dokter belde ze timde en gaven medicatie timde en gaven terug medicatie timde en gaven terug medicatie ik dacht dit is niet goed de epilepsie kregen ze nu zo moeilijk onder controle waaronder de dokter al vertelde dat ze Lilya na dat dit niet beter word en ze nog 1x moeten bijgeven ze Lilya moeten overbrengen omdat ze dit niet behandeld krijgen ze waren al 24u intensief bezig met haar epilepsie onder controle te krijgen wat niet lukte. Wat ze daarna zei is wat we gaan doen is UZA contacteren en daar zal ze naar intensieve moeten waar ze haar inslaap doen om de epilepsie onder controle te krijgen. Toen dacht ik al dit is foute boel ik wilde maar 1 ding dat mijn dochter geholpen werd. Alles werd klaargemaakt en nog geen min later stond daar het team van UZA klaar alsook de hoofd van de verpleegkundige op intensieve zorgen. Lilya was toen al ver buiten bewustzijn door de vele medicijnen en ook de epilepsie was nu wel weg. Ik reed niet mee want mijn wagen stond ook nog aan het ziekenhuis en ik was zo over mijn toeren ondertussen ook al 34weken zwanger dus moest eerst even bekomen ik kreeg thee en vertrok daarna om mijn mama te gaan halen. Eenmaal aangekomen op intensieve zorgen was de toestand van Lilya zo hard achteruit gegaan en stopte ze regelmatig met ademen waaronder ze dus moesten intuberen ik moest even naar het toilet en even bekomen eens ik terug kwam mocht ik van mijn mama niet binnen omdat het geen leuk zicht was zei ze. Ik barste in tranen uit en moest gaan zitten, ik kan niet zonder Lilya riep ik. Ik voelde me zo machteloos eh! De verpleger raade ons aan om even buiten in de wachtzaal te gaan zitten ze waren nu toch bezig met haar. Ik belde mijn man op die toen nog in Marokko zat en zei hem onmiddelijk naar huis te komen want het was hier echt niet ok. De verpleger kwam ons halen en zei dat alles goed was gegaan en ze nu nog een katheter aan het steken waren voor gemakkelijker bloed te nemen zodat ze Lilya niet elke keer hoefde te prikken. Mijn hart brak toen ik mijn kleine meid zo zag liggen met een beademingsbuis in haar neus ik wilde zo graag van plek wisselen. Elke dag kwamen we Lilya bezoeken blijven slapen deed ik niet omdat ik hoogzwanger was en ik echt aan het einde van mijn latijn was. De verpleegster zei dat we uitgerust moesten zijn voor als ze wakker zou worden nu besefte ze zelf niet echt veel. Ook mijn man kon gelukkig de eerste vlucht naar huis nemen. ‘s Morgens deden ze een EG om te kijken of de epilepsie onder controle was wat niet het geval was ze zagen dat er weer epileptische activiteit te zien was in haar hersenen waardoor ze Lilya meer inslaap moesten doen. De volgende dag werd terug gecontroleerd en lagen de hersenen dus volledig plat wat ook de bedoeling was. Lilya hield veel vocht op waarvoor ze medicijnen kreeg maar ook zagen ze dat haar lever het niet goed deed en waarvoor ze plasma bloedplaatjes… moest bij krijgen. Ze namen ook een MRI om te kijken of alles ok was en daarop zagen ze dat er deeltjes in de hersenen aangetast waren. Die dag kwam ik overstuur naar huis ik huilde en riep dat we haar aan het verliezen waren dat ze niet meer terug komt… die nacht werden we om 2u opgebeld dat we moesten komen want Lilya het moeilijk had en ze niet wisten of ze ging overleven ik rilde en begon als een kip zonder kop mijn kleren aan te doen mijn man wist toen nog niet wat er aan de hand was en legde uit dat Lilya niet ok was. Ik belde in paniek mijn mama maar ja die sliep natuurlijk uiteindelijk belde ons mama terug en legde ik uit dat het niet ok was met Lilya en haar saturatie bleef dalen.
Ik zat in de gang want iedereen was met haar bezig ze kreeg een speciaal toestel aangekoppeld en werd op haar buikje gelegd waardoor ze er terug bovenop kwam. Gelukkig. Mijn man bleef heel de nacht bij haar en ik ging naar mijn mama . Mijn mama zei nog dat ik dit precies had zien aankomen. De nacht bleef stabiel met kleine oogjes vertrokken we terug naar het ziekenhuis om mijn man af te lossen. De verpleger wilde Lilya laten ontwaken omdat ze de nadelen van de hoge dosis slaapmedicatie begonnen te merken. Ook begonnen ze meer en meer problemen te krijgen met de lever en hield Lilya nog super veel vocht op. De volgende dag was Lilya nog niet wakker en deden ze terug een EG om te zien of er al terug activiteit te zien was maar dat was niet het geval. Ze gaven haar tot maandag en als er dan niet van activiteit te zien was zag het er niet goed uit.

Elke dag masseerde ik Lilya in met bodylotion dit om het vocht in haar lichaam weg te masseren en ook omdat ze mijn aanwezigheid dan voelt en ze misschien wel wat gestimuleert zou worden om wakker te worden. De verpleging was zo lief om haar dat weekend op mijn schoot te leggen zodat ik mijn kleine meisje nog eens vast kon houden want ook dat was al een tijd geleden. Het deed zo goed ondanks de vele kabels. Het weekend streek voorbij zondag had ik zo een zware dag want wat als maandag niet goed is wat dan? De arts legde me uit dat hij denkt dat Lilya zoveel medicijnen heeft gehad ze gewoon iets meer tijd nodig heeft om te ontwaken. Ik stelde hem de vraag wat als maandag niet goed is gaan jullie dan de machienes stopzetten. Daarop antwoorde hij dat we daar nog niet zijn en zolang alles positief bleef want ondanks ze nog niet wakker was konden ze wel al veel medicatie stopzetten of afbouwen gingen ze verder we moesten gewoon haar tempo opvolgen alles op Lilya’s tempo. Maandag was aangebroken en ja hoor er was terug activiteit te zien. Ook wel epileptische activiteit maar niet zo hevig meer en daarvoor kreeg ze medicatie maar ook momenten van rust. Ook die dag hebben we Lilya haar handje zien bewegen. Wat waren we zo blij we hadden terug wat hoop. Ook werd er weer een MRI genomen. Dinsdag moesten we op gesprek een gesprek dat geen enkele ouder wil horen. De hersenen van Lilya zijn aan het afsterven en we zien dat Lilya dus moeite heeft met het ontwaken dat zien we ook op de scan we zien momenten waarop de hersenen ok reageren ook epileptische activiteit maar dan ook dat de hersenen stil vallen en niets meer doen. Wat dus niet ok is. Ook waren de delen dat afgestorven waren echt op de kern van de hersenen. Dus wisten ze niet of Lilya ooit nog zelfstandig ging kunnen ademen… boem slag 1. Ook zagen ze dat Lilya haar lever kapot was aan het gaan zonder lever kan je niet leven en ze valt niet in aanmerking voor een transplantatie en die tijd had ze ook niet. Dus eigenlijk hadden ze nog weinig hoop voor ons klein meisje. Tranen vloeide over onze wangen onwerkelijk. We moesten iedereen bellen voor afscheid te nemen. Op 11/05/2022 heeft onze kleine meid ons vechtertje de strijd verloren.

Enkele dagen daarna kregen we te horen waaraan Lilya was gestorven het SYNDROOM van ALPERS en kregen we ook te horen dat ik en mijn man beiden drager zijn van de ziekte en dus genetisch is verder kregen we een afspraak om alles te bespreken want we wisten niet wat het syndroom van Alpers juist was. Wel kregen we te horen dat er dus een mogelijkheid bestond een vruchtwaterpunctie te nemen om te zien of de baby het ook heeft dit niet zonder risico. Dit wilde ik en mijn man niet dit wegens religieuze redenen en waarom zouden we hem de kans niet geven er bestond ook een kans dat hij het niet heeft toch? We bespraken dit met de gyneacoloog en besloten als hij geboren wordt een navelstrengpunctie te nemen. Dit houd geen risico in. Verder kregen we te horen wat het syndroom van Alpers was en dat Lilya geen kans had tegen deze ongeneselijke ziekte. Ik en mijn man zijn toevallig beide drager, Lilya heeft twee slechte genen van ons overgeërfd. De kans bestond dus dat Lilya’s broertje ook die twee slechte genen zou overerven, drager zou zijn zoals wij of gewoon gezond is en twee goede genen heeft. Als hij 2 slechte over erft dan stond er ons weer hetzelfde te wachten. Nog geen maand na Lilya haar overlijden ben ik 2/06/2022 bevallen van haar broertje en nu 3 weken nadien weten we de uitslag en is de kleine broer drager dus hoeven we ons geen zorgen te maken enkel als hij later zelf aan kinderen zou beginnen moet hij wel even langskomen om te zien of zijn partner ook geen drager is. Moest dat wel het geval zijn zoals ik en mijn man kunnen ze een ivf traject aanraden.
Ik voel me nu momenteel opgelucht maar zo oneerlijk tegelijkertijd waarom Lilya wel, waarom kon ik geen 2 gezonde kindjes hebben. Niets is ooit nog zoals het voordien was. Wij zijn voor altijd gebroken maar ook brengt ons klavertjevier weer een beetje vreugde in de familie. 🍀

Wij missen jou Lilyatje
Jij leeft voor altijd voort in onze harten ⭐

Mooie Ofélia

13 juni 2022: dag van de inleiding (39 weken). We hebben samen met de kindjes afgeteld naar de komst van ons Ofélia. Nog 10 dagen, nog 6 dagen, nog 4 dagen … “Nog 1 nachtje slapen”, zeiden we tegen onze kindjes. Ons huisje was af, alle spulletjes stonden klaar, alles tot in de puntjes voorbereid

Mooie Ofélia

Nooit meer hetzelfde

Dit is het verhaal van onze kleine meid Lilya, een vrolijke, speelse meid van 2,5 jaar. Ons mooie perfecte meisje, wat ben ik nog altijd zo verliefd op jou. Twee jaar lang hebben we je zonder zorgen mogen zien opgroeien en mogen genieten van jouw deugnieterij. Op 22 februari 2022 kwam daar voor het eerst

Nooit meer hetzelfde

Deborah *

Lieve Deborah, Wij hebben je nooit echt mogen ontmoeten. Je zat wel al 28,5 week in mijn buik, je schopte al behoorlijk. Alles leek perfect . Ik voelde na 27weken en 2dagen dat dit niet klopte, ik voelde je wel, maar ik had bloedverlies… mijn voorgevoel overheerste en we mochten bij de Gyneacologe op controle

Deborah *

Straal maar, Mattiz!

Januari 2018 en ik heb een positieve test in handen. Realistisch, maar vooral zó blij en dankbaar. Eindelijk wordt mijn grootste droom werkelijkheid. Wat heb ik lang van dit moment gedroomd. De weken en maanden die volgen geniet ik volop van elk moment. Het horen van je hartje, de echo’s, elke beweging,… Wat is het

Straal maar, Mattiz!

Tot aan de sterren en terug.

Op 11 januari 2022 moesten we ons kindje afgeven in het UZ in Gent, na 14 weken. Wij willen het Berrefonds bedanken voor de hulp, met de prachtige koffer en het geweldige team op materniteit hebben we op een prachtige manier afscheid kunnen nemen van ons allerkleinste kindje. Zonder jullie was dit afscheid nooit gelukt.

Tot aan de sterren en terug.

Lieve Nicolas

Opeens was er geen beweging meer, je was klaar om de wereld te veroveren. Maar het lot besliste er anders over. Mijn kleine prins was er niet meer. Verscheurd van verdriet, hebben wij afscheid van je moeten nemen. Je zou nu 10 jaar geworden zijn. Lieve Nicolas je blijft voor altijd in ons hart.♥️

Lieve Nicolas

Eliot

Lieve Eliot, Wij hebben je nooit echt mogen ontmoeten. Je zal wel al 20 weken in mijn buik, je schopte al behoorlijk. Alles leek perfect ook al was ik nog zo jong, ik wist niet wat er op me afkwam maar jij was zo welkom. Ik voelde na 19weken en 2dagen dat dit niet klopte,

Eliot

Mijn georgie

1 september 2021 , de eerste schooldag , jouw geboorte. Heel de zwangerschap verliep fijn. Op de echo zou je een meisje worden. Twee weken later had je een stukje extra gekregen … het wordt een jongetje. We waren super gelukkig. Nu hadden we drie jongens en één meisje. 1 september werd je geboren met

Mijn georgie

Roos & Otis, zusjes van Ida

November 2020, 3 maanden na de geboorte en het verlies van onze dochter Ida*, kregen we een plusje te zien op de zwangerschapstest. Mijn ogen vulden zich met tranen, mijn hoofd met wanhoop en angst, maar mijn hart met geluk en hoop. Tijdens de eerste echo keek de gynaecoloog ons verbluft aan. Het is een

Roos & Otis, zusjes van Ida

En toch…

Als jou het allerergste, het ondenkbare overkomt, stopt ineens alles.Je leeft niet meer echt. Dat kan ook niet want de reden van jouw levensvreugde werd jou afgenomen. Je probeert in leven te blijven, alles moet je proberen, je bent nergens meer zeker van. Elke dag is een opgave.Ik was ook zeker dat ik nooit meer blij zou

En toch…

Op weg

Zoals iedere ochtend, weer vroeg op pad. De stilte van de nacht maakt langzaam plaats voor de eerste ochtendgeluiden. De merels en de meesjes fluiten dat het een lust is. Terug naar huis of … neen, toch nog maar even door de beemd. Deze plek, zo mooi, zo rustig. Ik mag me gelukkig prijzen dat ik hier mag

Op weg

Na al die tijd

Mijn zoontje Dylan is na 16 dagen overleden en dit wel in september 1993. Hij was het derde kindje in het gezin. De zwangerschap was normaal verlopen en toch is hij niet bij mij mogen blijven. Trisomie, noemde men het. Wat had ik aan dat woord? Zelf had ik er nog nooit van gehoord. De

Na al die tijd

‘t Kapelletje

Elke morgen mijn mini-bedevaart naar ‘t kapelletje waar jij altijd de kaarsjes uitblies. Daar vind ik jou. Mijn dagelijks ritueel tussen nacht en ochtend in bijna absolute stilte voor het grote vogelconcert. Een haas vlucht weg twee fazanten versieren het weiland met hun prachtige veren. De horizon kleurt roze dauwparels bengelen aan de takken de

‘t Kapelletje

Ik zal het nooit vergeten

3 februari 2020, ik zal het nooit vergeten De dag dat mijn hart er werd uitgevreten We waren zo blij met een nieuwe spruit in ons gezin Van een zeer zware periode bleek dat echter maar het begin De NIPT-test bleek niet goed dus moesten we wachten 3 weken koortsig hoop koesteren in onze gedachten

Ik zal het nooit vergeten

Je kindje verliezen tijdens de zwangerschap…

Het is met je praten, terwijl ik de afwas doe. Het is niet kunnen opruimen, omdat alles moet blijven zoals het was. Het is wachten op de postbode, en heel eventjes gelukkig worden van een kaartje. Het is naar je foto kijken, en telkens opnieuw verliefd worden. Het is ontgoocheld zijn als mensen niet naar

Je kindje verliezen tijdens de zwangerschap…

De eerste keer

Aangezien ik men verhaal postte over J`esmay (het overkomt je geen tweede keer), wou ik m’n verhaal over onze tweede dochter ook kwijt. Vrijdag 13 december 2019      (15 weken) Afspraak samen met papa om 10u30 bij de dokter. Vol enthousiasme en fierheid want we zouden jou zien. 10u30: het was onze beurt!! Onderzoekstafel op, vol

De eerste keer

Het overkomt je geen tweede keer

Je moet weten dat zwanger worden hier niet altijd van een leien dakje liep (veelvuldige miskramen rond 6 à 8 weken). Onderzoeken leverde niks op, telkens het antwoord ‘slecht lotje juffrouw en jongeheer.’ 1 prachtdochter ondertussen, genaamd Hailey!! Juffertje van bijna 8!! ❤ 16 december 2019 hebben we ons tweede meisje, Amory, jammer genoeg na

Het overkomt je geen tweede keer

samen

gisteren
verjaardag van jouw papa, mijn kind
de 1ste keer zonder jou
de frietjes smaakten
de taart ook

samen

Rouwen is …

… het nog nooit zo koud gehad hebben … afzien, psychisch en fysiek lijden … proberen jezelf terug te vinden in de nieuwe realiteit … alleen willen zijn en toch niet alleen kunnen zijn … boos zijn, erg boos op jezelf, op iedereen … moeten maar niet meer kunnen, niet meer willen … blij zijn

Rouwen is …

Ons mooiste geschenk

Het nieuws: Op 30/10 naar de gynaecoloog voor onze 20 weken echo. Vol spanning met een zenuwachtig onrustig gevoel dat me al heel de zwangerschap achtervolgt. Ik probeer dit gevoel naar de achtergrond te duwen en luister naar een geruste Wout die zegt: ´Vorige keer was ook alles goed ik heb er echt alle vertrouwen

Ons mooiste geschenk

7 januari 2020

7 januari 2020, De dag dat ik ‘s morgens afscheid van je nam, met een klein hartje. De dag dat we ‘s avonds met lege handen thuiskwamen, en een gebroken hart. Een gevoel dat ik niemand toewens, een gebeurtenis dat ons getekend heeft voor de rest van ons leven. De grond die onder je voeten

7 januari 2020

Marthe, ik mis je in …… alles

Het is nu bijna 10 maanden geleden dat wij ons liefste Martheke moesten afgeven. Ik kreeg van mijn zoon ‘het rouwt in jou’. Hoe herkenbaar allemaal! Dit boek is geschreven door mensen die het meemaakten, het voelden, vochten, vielen en weer opstonden ….. Vooral het stukje over ‘schuld’ heeft me erg aangegrepen. Ik voel me

Marthe, ik mis je in …… alles

Voor altijd

Liefste Gust, M’n knappe mannetje, We missen je. Zo vreselijk veel. Iedere minuut, elk uur van iedere dag. Soms slaat de angst ons om het hart bij het besef dat we verder moeten zonder jou. Het doet zoveel pijn. Ons verdriet is intens en scherp. Het is zo onwerkelijk en je papa en ik zouden

Voor altijd

dag voor “5”

terwijl ik online studeer over de kracht van kruiden stuurt een lieve buurman mij de vraag hoe het gaat … morgen 5 maand geleden dat mijn eerstgeborene zelf gekozen heeft voor altijd en overal bij ons te zijn … en mijn ziel schrijft : juist voor mijn verjaardag heb ik een andere deur gevonden lieve

dag voor “5”

Len, kleine SuperHeld

Lieve Len In je korte leven heb je ons meermaals verrast, met verstomming geslagen. Hoewel je vroeggeboorte niet geheel onverwacht kwam, was het een shock. Ik zal die 22e mei nooit vergeten: om 2.30 uur belde mijn gsm me wakker. “Proficiat meneer, jouw vriendin is net bevallen.” Het duurde even voor ik de impact van

Len, kleine SuperHeld

Hij is er nog

Het is langer en langer geleden dat Josse* geboren werd. De tijd verstrijkt. Ik vond dat altijd een cliché. Maar het is echt zo. De tijd strijkt voorbij. Over alle plooien heen. In het begin streek hij neer als een storm, zwaar en hevig. Met uren als enorme donderslagen. We moesten ervoor schuilen. Maar ondertussen

Hij is er nog

Voor het eerst sinds zo lang

Ik zit op ons terras in de avondzon met een glas rosé. Ik kijk naar het rommeltje van achtergevels. De roofing op de daken die over elkaar loopt. Schotelantennes en koertjes. Kansarm en middenklasse. Onder onze dakgoot nestelen gierzwaluwen. Ze komen ieder jaar terug. Dezelfde mama en papa als vorig jaar vliegen af en aan

Voor het eerst sinds zo lang

Kleine Otis

Straks zie ik je, wanneer ik in slaap val.Dan zal ik je heel de nacht vertellen over je mama en papa.Ze zijn schatten van mensen en via mijn verhalen zal jij ze ook leren kennen.Straks zie ik je, wanneer ik in slaap val. Dan zal ik je de hele nacht vertellen over je grote broer

Kleine Otis

na ” vier”

goedemiddag Dries, kippenbillen in den oven stof aan ‘t stomen … jouw lachend gezicht dicht bij ‘t vuur … soms doet dat deugd doch meestal pijn en dan durf ik niet te lang kijken dan kraakt ‘t diep … ‘t besef jouw groot lijf onvoelbaar jouw sterke stem onhoorbaar jouw zijn onleefbaar … ja man

na ” vier”

Lieve Otis*

We zijn nog gaan zwemmen, die laatste dag zonder zorgen zijn we nog gaan zwemmen. Er was een wolkbreuk over Brugge en alles stond plots blank. Ik herinner me nu alles van elk moment toen je nog in mijn buik zat. We hebben die dag ook je meter gevraagd. Ze was zo gelukkig dat ze

Lieve Otis*

‘t zal nooit meer hetzelfde zijn ‘t zal elke keer anders zijn en das maar goed ook hoe ondraaglijk dragen anders anders dragen dragen in volle tederheid dragen in koestering omzwachtelend koesterdeken ons samen en nooit meer alleen armbandje stoere vent mijn schone zoon dikke kus moeke

Senne

Senne 21/02/2008 – 29/10/2019 Senne , Prachtig uniek kereltje , Met je mooie blonde haartjes, Je glinsterende blauwe ogen , Je zotte kuren , Je vroege uren , Met al je speciale zorgen , We hebben het moeilijk gehad maar wisten niet dat het moeilijkste nog moest komen . We kunnen alleen nog maar van

Senne

Ja, het rouwt ook in mij.. De ene dag een schaterlach, de andere liever wat stiller. En he, dat is ok. Maar altijd de lege plek in mijn hart omarmd.. En we kregen het voor elkaar. Artuur en ik. 🙂 Na een fusie heeft het ene centrumdorp wel een sterretjesweide met naamwolkjes, het andere enkel

Ferre en Lowie Dutoit

Ken je dat gevoel wanneer het begint te kriebelen om aan kindjes te beginnen? Bij Robin en mezelf begon dit in 2018. Veel vrienden van ons hadden al kinderen, onze verbouwingen waren bijna af en we waren ervan overtuigd dat kinderen onze volgende stap was. Vanaf het moment dat je die beslissing maakt, wil je

Ferre en Lowie Dutoit

Ida, ons meisje

Sep en ik worden mama en papa, waw! Spannend, zenuwachtig en overgelukkig zijn we. Ik word mama, dit wou ik al zó lang, hier ben ik helemaal klaar voor. De zwangerschap verloopt prima. We zien tijdens iedere echo weer hoe je ligt te trappelen in mijn buik en je hartje gaat telkens hevig tekeer. De

Ida, ons meisje

voor Marthe

Jij, jij was niet, jij bent en zal altijd zijn in mijn hoofd en in mijn hart want ik ben jij en jij bent mij voor altijd ik zoek jou op een wolkje achter de regenboog op de witte roos in de wind waar ben je toch mijn lief, lief kind? Jij, die zo lief,

voor Marthe

Thor, voor altijd in ons hart – Jij maakte van ons betere ouders

Acht maanden zorgeloos zwanger en dan het vreselijke nieuws: ‘Je baby zal niet kunnen leven buiten de baarmoeder’. We kregen een week waarin we ons voorbereidden op het afscheid van Thor. En dan op 12 augustus konden we hem eindelijk voor heel kort in onze armen sluiten. Hij was zo kersvers geboren en tegelijk zo

Thor, voor altijd in ons hart – Jij maakte van ons betere ouders

Brief aan de kersverse mama.

Brief aan de kersverse mama. Beste kersverse mama, vergeef me. Vergeef me dat ik misschien droevig, kwaad, geïrriteerd naar je kijk. Dat ik niet naar je kan kijken en vriendelijk kan lachen of knikken. Ik hoop dat u zich er niks van aantrekt. Dat u het niet persoonlijk opvat. Dat u hopelijk mijn blik niet

Brief aan de kersverse mama.

Bijzonder

Bijzonder … Ze was o zo bijzonder en zo zal ze ook voor altijd blijven. Vanaf de moment dat ze geboren was, wist ik ‘T is een specialleke’. Geen doorsnee flauw treesje dat enkel bokes met choco lust en geen groenten. Nee, eentje die wou proeven van alles wat het leven haar te bieden had.

Bijzonder

Ik denk aan je…

Ons Louise passeert mij terwijl ze naar de speelkamer loopt. Geeft mij snel een kusje en een “ik hou van jou, mama.” Zomaar. Ik lach en denk aan jou. Ik zie hoe onze tweeling, ons geschenk uit de hemel, zo mooi en vredig samen liggen te slapen. Ik lach en denk aan jou. Ik sta

Ik denk aan je…

Thor, voor altijd in ons hart – Je laat zo’n enorme leegte achter

Acht maanden zorgeloos zwanger en dan het vreselijke nieuws: ‘Je baby zal niet kunnen leven buiten de baarmoeder’. We kregen een week waarin we ons voorbereidden op het afscheid van Thor. In die week deden we nog leuke dingen samen, vertelden we hem alles wat we hem nog hadden willen vertellen en groeide er een

Thor, voor altijd in ons hart – Je laat zo’n enorme leegte achter

Thor, voor altijd in ons hart – voorbereiding op ons afscheid

Thor stierf tijdens de bevalling, op 35 weken zwangerschap. Na acht zorgeloze maanden kregen we heel slecht nieuws te horen: ‘Hij zal niet kunnen leven buiten de baarmoeder’.  Er volgden enkele dagen vol onderzoeken, ‘wat als’-scenario’s en angsten. Het bezoekje van onze eigen gynaecoloog schepte eindelijk duidelijkheid: ‘De hartslag van de baby is terminaal, je

Thor, voor altijd in ons hart – voorbereiding op ons afscheid

Voor Liv

Soms zijn er van die momenten waarop het plots bij me binnenkomt hoe afwezig je bent. Hoe je ontbreekt. Hoe incompleet we zijn zonder jou. Gisteren was er weer zo’n moment.  Een gezellige zondag met ons gezin. ’s Morgens aten we pannenkoeken en ’s middags zaten papa en ik pistolets te eten. Ondertussen vloog Jules

Voor Liv

Moederdag

Moederdag, een heel speciale dag al was het maar omdat het een dag is dat ik elk jaar nog eens extra die fantastische lieve mama van mij in de bloemetjes kan zetten. Een dag om nog eens te zeggen hoe graag ik haar wel zie, ook al zeg ik het haar wel vaker. 14 jaar

Moederdag

Ons kuiken

Het was een zondagochtend en wij aten in onze kamerjas koffiekoeken in de zetel. We besloten er een ‘filmontbijt’ van te maken. Ik koos een documentaire over de keizerspinguïn. Dierendocumentaires en ik, dat is een goede combo. De mooie beelden, de trage vertellende stem, de biologie, … het boeit me en ik word er rustig

Ons kuiken

De makkelijkste vragen zijn de moeilijkste

Op 9 november 2015 werden we veel te vroeg de trotse ouders van Eleonore*. Door plotse en ernstige zwangerschapscomplicaties, vochten we voor ons leven. Ik ben door het oog van de naald gekropen, maar moest afscheid nemen van Eleonore*. Ik kreeg van het leven een tweede kans en zij niet. Hier ben ik lang heel

De makkelijkste vragen zijn de moeilijkste

Avondritueel

Avondritueel: ons dagelijks momentje met Warre Elke avond vlak voor het slapengaan, heb ik mijn eigen avondritueel. Elke dag hetzelfde, elke dag een momentje waarbij we eventjes alleen met z’n drie op de wereld zijn. Warre zijn bedje stond vorig jaar klaar in onze kamer, vastgemaakt aan ons bed. De knuffel en het nachtlampje dat

Avondritueel

Brief aan Nore

Anderhalf jaar geleden waren wij in blijde verwachting. Nog maar een paar daagjes en dan konden we jou eindelijk verwelkomen. Je plaats was al lang verzekerd. Niet alleen in ons hart maar ook in ons huis. Je kamer was klaar en je kast hing vol met mooie spulletjes. Helaas liep het allemaal anders dan verwacht.

Brief aan Nore

Gaatje in mijn hart

Mijn klein ventje… Vandaag, 8 jaar geleden, begon ik aan de moeilijkste dag van mijn leven. Het ging niet goed, dat was al snel duidelijk. Je lichaampje wilde niet meer mee. De dokters moesten het me niet vertellen, ik wist het… Het begin van het einde. Hoe onwezenlijk was dat. Eindelijk mocht ik je in

Gaatje in mijn hart

Gelukkig Verdriet

Liefste Pippa* & Renée* maar vooral mijn liefste liefje. Vandaag een jaar geleden zaten we nu in Leuven…En wisten we nog niet wat ons morgen te wachten stond… 29 november 2017…. Wat een gevoel, wat een immens verdriet, wat een pijn. Nog nooit voelden we ons zo verloren. Nog nooit hebben we zoveel samen geweend.

Gelukkig Verdriet

Uitgerekende datum

Een give-away op Instagram…  Normaal scrol ik snel verder want waarom zou net ik, tussen honderd vaak duizend anderen, iets winnen.  Maar deze keer riep een stemmetje diep in mij: Deze moet ik meedoen. Prijs van de wedstrijd was een prachtig digitaal familieportret.  Het leek me de enige manier om eens ons hele gezinnetje op

Uitgerekende datum

De Liefste…

De liefste Ik zit achter mijn computer te werken. Zus (13) vindt dat er genoeg gewerkt is. Ze komt rond mijn nek hangen. (plagerig) “mama, ben ik niet jouw allerliefste kind?” (plagerig terug) “ja maar, ik vind Broer en Zusje* ook lief hoor” “maar ik ben toch wel de liefste. Ik geef jou het meest

De Liefste…

Fietsstoeltje

De eerste maanden na Josse’s geboorte gingen voorbij in een waas. Ik had zwangerschapsverlof maar geen baby om voor te zorgen. Ik zat thuis en was daar heel blij mee. Het had me immers niet gelukt om te werken. Het verdriet was overweldigend. Het was van zo’n donkere diepte dat ik er bang van werd.

Fietsstoeltje

Stan*

22/12/2018, een datum die we nooit zullen vergeten. Na bijna 6 maanden lekker warm, knus en veilig in mama haar buik gezeten te hebben, ben je dan toch naar buiten moeten komen. Je groeide niet meer, maar man wat heb je gevochten, against all odds. De gynaecoloog stond zelfs perplex. Helaas heb je dit gevecht

Stan*

Bestaansrecht

108 dagen. Zolang groeide hij veilig in mijn buik. Volgens de nieuwe wetgeving nog steeds 32 dagen te kort. Te kort voor erkenning. Voor een plekje in ons trouwboekje. Een naam. Bestaansrecht. En toch ben ik bevallen van een compleet volmaakt mensje. Veel te klein. Wel volledig af. Meer dan 24 uur was ik in

Bestaansrecht

Sneeuwvlokjes

Lotte❤05/09/2011 – ?23/03/2013Sneeuwvlokjes in mijn hoofd… Vandaag is het 6 jaar geleden … Versteend van spanning, in een wachtzaal hopend op verlossend goed nieuws. Het wachten leek eeuwig te duren. Toch bleef ik hoopvol. Tot het ineens uit het niets begon te sneeuwen. Het goede nieuws kwam niet. Een paar minuutjes later, stierf Lotte in onze

Sneeuwvlokjes

Omie voor altijd

Verjaren doe ik nog ,maar het vieren niet meer sinds mijn kleinzoontje Berreke* stierf op 20 maart 2015, op mijn verjaardag. Hij stierf aan wiegendood. Berrekes broertje Menno zei vorige week tegen mij: “Omie, soms voel ik mij schuldig omdat ik bijna 10 jaar word en mijn broertje werd net geen 1.” Dan krijg je

Omie voor altijd

Tuurtjes-dag

“Juf, je hebt toch 2 kindjes?” verbeterde een leerling mij wanneer ik zei dat ik 3 keer was bevallen.  Ik antwoordde dat ik 2 kindjes heb om voor te zorgen, maar 3 om van te houden. En zo begon ik te vertellen over ons sterrenkindje Tuur.  De meesten leerlingen maakte direct kreetjes als “Ooh”, “Ocharme”

Tuurtjes-dag

Hij is er altijd bij!

Sinds we afscheid moesten nemen van onze Tuur* hebben we al heel wat bezoekjes aan de Efteling gebracht.  Door een lastminute beslissing van mijn partner zaten we gepakt en gezakt in de auto richting die wondere wereld.  Halverwege de rit beseffen we ineens dat we ons Tuurtje zijn urne zijn vergeten.  We hebben bewust gekozen

Hij is er altijd bij!

✨Opnieuw een verjaardag zonder jou✨

Opnieuw een verjaardag zonder jou Elk jaar opnieuw ben ik zenuwachtig voor zijn verjaardag. Ook in 2019 is het niet anders. Hoe zal het zijn? Hoe ga ik me voelen? Kan ik tijd vrijmaken om naar het kerkhof te gaan? Zal er nog iemand zijn die een lief berichtje of een kaartje stuurt? Al weken een

✨Opnieuw een verjaardag zonder jou✨

? Zondagavond…?

Nadat iedereen in bad is geweest, lopen de jongens heen en weer om de laatste moetjes van de dag af te werken.In razendsnel tempo vliegen de boekentassen door de lucht want het uur gametijd komt eraan.Jep…ook hier zitten we met de fortnite waanzin. ?Op het moment dat ik met wasgoed de trap op loop, krijg

? Zondagavond…?

Sinterklaas

“Mama!!! Welke maat van schoenen zou Berre* nu hebben als hij niet dood zou zijn?” Slik…”euhmmm…geen idee schat!” Ik probeer vliegensvlug iets te bedenken dat een perfect antwoord kan zijn. Maar sneller dan het licht volgt dan DOODgewoon…”Ok dan! Ik zal er wel eentje tekenen. Hopelijk weet Sinterklaas dan wel dat Berre* hier ook woont

Sinterklaas