Blog

Het gemis en het verdiet om een kind(je) dat er niet meer is, draag je als (groot)ouder een leven lang mee. Je mist je lieveling op belangrijke, grote momenten in je leven. Op bijzondere dagen die je maar al te graag met hem of haar had willen delen. Maar net zo goed zijn er al die kleine momentjes in het leven van elke dag waarop het verdriet je kan overvallen. Onverwacht. En ontzettend hard. Het kan voor lotgenoten heel herkenbaar zijn of hoop en troost bieden op moeilijke dagen om verhalen van anderen te lezen. Daarom dat we een ‘Berrefonds Blog’ hebben opgestart. Ontdek hier heel persoonlijke, prachtige verhalen.

Zelf bloggen?

Deze blog is er voor en door (groot)ouders van een overleden kind(je). We geven iedereen de kans om een eigen verhaal met eventueel bijhorende foto in te sturen. Wij publiceren je verhaal dan met veel plezier op deze pagina en op onze sociale media. Geef ons enkele dagen om je ingestuurde verhaal even door te lezen. Niet omdat we er iets aan willen veranderen, wel omdat we uiteraard verhalen die kwetsend of racistisch zijn weren.

Thor, voor altijd in ons hart – Je laat zo’n enorme leegte achter

Acht maanden zorgeloos zwanger en dan het vreselijke nieuws: ‘Je baby zal niet kunnen leven buiten de baarmoeder’. We kregen een week waarin we ons voorbereidden op het afscheid van Thor. In die week deden we nog leuke dingen samen, vertelden we hem alles wat we hem nog hadden willen vertellen en groeide er een intense verbinding met onze kleine man. En dan was het zover. Op 12 augustus 2016 om 18u kon ik hem eindelijk in mijn armen nemen.

‘Goed gedaan manneke,’ hoor ik mezelf zeggen na enkele keren persen. Ik neem je zelf aan en houd je tegen mij. Je bent zo zacht en warm en stilletjes. Ik weet niet zeker of je al gestorven bent. De gynaecoloog voelt mijn twijfel en zegt: ‘Ja Loes, ik denk dat hij echt net vertrokken is, tijdens de laatste perswee’. Ik ben opgelucht. Geen kinderartsen die nog moeten komen kijken, geen machines, geen pijn. Alleen maar in alle rust samen zijn.

Je bent zo kersvers geboren en tegelijk zo kersvers dood. En wij zijn kersverse ouders. We doen ook alle dingen die kersverse ouders doen: skin to skin, wassen, trots zijn, vertellen tegen jou hoe fantastisch je bent en hoe dankbaar we je zijn … Het lijkt zo onwaarschijnlijk dat je niets meer zou horen of voelen, je lijkt zo dichtbij. Ik denk dat je toch nog even meekijkt?

Na een half uur moet je mee met onderzoekers die ons en andere mensen nu gaan helpen begrijpen waarom je lichaam het plots zo moeilijk kreeg. Dank u lieve Thor, voor wat jij ons en andere mensen hierdoor leert. Het zal ons ook helpen als we ooit nog een broertje of zusje willen.

Een fotograaf van Boven de Wolken komt foto’s nemen van ons gezinnetje. Die zullen ons helpen om voor altijd je mooie koppeke te herinneren, je een plaats te geven in ons huisje en je ook te tonen aan de buitenwereld. Daarna komen de familie, meter en peter je bewonderen. Ook zij hebben er al zo lang naar uitgekeken je te ontmoeten. Het eerste kleinkind, het eerste neefje … We blijven je ondertussen wel dicht tegen ons aan houden. We willen geen seconde missen van deze momenten waarin je zo kersvers bent. Iedereen vindt je mooi en is onder de indruk van je krullenbos. We lachen en wenen samen.

En dan, als iedereen weg is, wordt het écht tijd om afscheid te nemen. We luisteren samen naar muziek, kijken nog naar de oranje zonsondergang. Ik word overspoeld met verdriet. Ik kan alleen maar denken dat ik je niet meer wil loslaten, dat wij één moeten blijven. Mijn mooie baby is gewoon dood. Mijn hart breekt in twee wanneer ik je in het babybedje onderstop met onze lakentjes. En dan rijden ze je lichaampje weg naar de koelcel. Dag lieve Thor, dat was het dan. Onze eerste en enige echte ontmoeting is voorbij. Morgen gaan we je nog één keer te zien krijgen. Dat zal niet meer hetzelfde zijn. Die warme, zachte baby, die nabijheid die er vandaag nog was, zal er morgen niet meer zijn. Tegen dan zit jij al lang weer op de rug van je arend, ver weg, op zoek naar nieuwe avonturen.

De volgende ochtend word ik wakker zonder baby op de materniteit. Je afwezigheid is zo aanwezig. Ik vind troost bij je papa. We praten over de bevalling, je moedige vechtpartij tegen de weeën, de rustige manier waarop je kon gaan. De gyneacoloog komt zeggen hoe goed jij en wij dat gedaan hebben. We blinken.

Bij de thuiskomst doet de leegte me nog meer pijn. Lege armen, leeg bedje, lege dagen en lege nachten. Ik pieker soms over wat ik je misschien tekort heb gedaan, of je pijn gehad zou hebben en hoe ik je misschien beter had kunnen helpen… Maar dan herinnert je papa me weer aan die rustige tijd in de buik, die mooie bevalling en dat mooie afscheid. We komen elke keer weer tot het besluit dat dit wel jouw weg moest zijn. Eigenlijk moeten we voor jou niet triestig zijn: Jij hebt alles gegeven wat je kon en wij hebben je alles gegeven wat je nodig had. Wij waren je hele korte leven onafscheidelijk verbonden. We zijn er zeker van dat je daarvan genoten hebt. Lieve Thor, we willen echt dat je weet dat jij onze perfecte zoon bent. Dat je geen verdriet of pijn moet meedragen.

Het wordt een drukke week in het teken van het afscheid van je lichaam. Ik vertel je elke dag wat er te gebeuren staat. Onderzoeken in het ziekenhuis, paperassen bij de gemeente, bezoek aan de begrafenisondernemer, tocht in de lijkwagen… En dan, een week na je geboorte, wordt je lichaam gecremeerd.

We beslissen om dit alleen te doen: jij, je papa en ik.  Later is er nog tijd genoeg voor een afscheidsritueelje met familie en vrienden…Tegen het einde van die dag zijn mijn tranen op. Het voelde heel even echt oneerlijk. Wij als kersverse ouders van onze prachtige Thor, wij waren er zo klaar voor. En nu staan we hier. In het crematorium. Zelfs het laatste restje Thor is nu weg, verbrand in kleine vlokjes en een urne. Die bewaren we de rest van ons leven dichtbij ons.

Door met je papa in de natuur te zijn, bedenk ik dat dit verdriet een beetje ‘egoïstisch’ is. Het gaat om alles wat wij en andere mensen nu niet hebben. Maar er is zoveel dat we wel van jou gekregen hebben. We hebben onszelf beloofd je los te laten met een positieve boodschap. En die boodschap vinden we tegen het einde van de dag opnieuw: Thor is een kleine rebel, die opgevoed werd door twee bliksemgeesten. Wij vinden je fantastisch mooi en houden zoveel van jou. Ga maar je eigen weg, kleine man. Jij blijft toch voor altijd in ons leven en in ons hart.

Loes Van Kelst / @loes_van_kelst

Foto: Boven De Wolken

voor Marthe

Jij, jij was niet, jij bent en zal altijd zijn in mijn hoofd en in mijn hart want ik ben jij en jij bent mij voor altijd ik zoek jou op een wolkje achter de regenboog op de witte roos in de wind waar ben je toch mijn lief, lief kind? Jij, die zo lief,

voor Marthe

Thor, voor altijd in ons hart – Jij maakte van ons betere ouders

Acht maanden zorgeloos zwanger en dan het vreselijke nieuws: ‘Je baby zal niet kunnen leven buiten de baarmoeder’. We kregen een week waarin we ons voorbereidden op het afscheid van Thor. En dan op 12 augustus konden we hem eindelijk voor heel kort in onze armen sluiten. Hij was zo kersvers geboren en tegelijk zo

Thor, voor altijd in ons hart – Jij maakte van ons betere ouders

Brief aan de kersverse mama.

Brief aan de kersverse mama. Beste kersverse mama, vergeef me. Vergeef me dat ik misschien droevig, kwaad, geïrriteerd naar je kijk. Dat ik niet naar je kan kijken en vriendelijk kan lachen of knikken. Ik hoop dat u zich er niks van aantrekt. Dat u het niet persoonlijk opvat. Dat u hopelijk mijn blik niet

Brief aan de kersverse mama.

Bijzonder

Bijzonder … Ze was o zo bijzonder en zo zal ze ook voor altijd blijven. Vanaf de moment dat ze geboren was, wist ik ‘T is een specialleke’. Geen doorsnee flauw treesje dat enkel bokes met choco lust en geen groenten. Nee, eentje die wou proeven van alles wat het leven haar te bieden had.

Bijzonder

Ik denk aan je…

Ons Louise passeert mij terwijl ze naar de speelkamer loopt. Geeft mij snel een kusje en een “ik hou van jou, mama.” Zomaar. Ik lach en denk aan jou. Ik zie hoe onze tweeling, ons geschenk uit de hemel, zo mooi en vredig samen liggen te slapen. Ik lach en denk aan jou. Ik sta

Ik denk aan je…

Thor, voor altijd in ons hart – Je laat zo’n enorme leegte achter

Acht maanden zorgeloos zwanger en dan het vreselijke nieuws: ‘Je baby zal niet kunnen leven buiten de baarmoeder’. We kregen een week waarin we ons voorbereidden op het afscheid van Thor. In die week deden we nog leuke dingen samen, vertelden we hem alles wat we hem nog hadden willen vertellen en groeide er een

Thor, voor altijd in ons hart – Je laat zo’n enorme leegte achter

Thor, voor altijd in ons hart – voorbereiding op ons afscheid

Thor stierf tijdens de bevalling, op 35 weken zwangerschap. Na acht zorgeloze maanden kregen we heel slecht nieuws te horen: ‘Hij zal niet kunnen leven buiten de baarmoeder’.  Er volgden enkele dagen vol onderzoeken, ‘wat als’-scenario’s en angsten. Het bezoekje van onze eigen gynaecoloog schepte eindelijk duidelijkheid: ‘De hartslag van de baby is terminaal, je

Thor, voor altijd in ons hart – voorbereiding op ons afscheid

Voor Liv

Soms zijn er van die momenten waarop het plots bij me binnenkomt hoe afwezig je bent. Hoe je ontbreekt. Hoe incompleet we zijn zonder jou. Gisteren was er weer zo’n moment.  Een gezellige zondag met ons gezin. ’s Morgens aten we pannenkoeken en ’s middags zaten papa en ik pistolets te eten. Ondertussen vloog Jules

Voor Liv

Moederdag

Moederdag, een heel speciale dag al was het maar omdat het een dag is dat ik elk jaar nog eens extra die fantastische lieve mama van mij in de bloemetjes kan zetten. Een dag om nog eens te zeggen hoe graag ik haar wel zie, ook al zeg ik het haar wel vaker. 14 jaar

Moederdag

Ons kuiken

Het was een zondagochtend en wij aten in onze kamerjas koffiekoeken in de zetel. We besloten er een ‘filmontbijt’ van te maken. Ik koos een documentaire over de keizerspinguïn. Dierendocumentaires en ik, dat is een goede combo. De mooie beelden, de trage vertellende stem, de biologie, … het boeit me en ik word er rustig

Ons kuiken

De makkelijkste vragen zijn de moeilijkste

Op 9 november 2015 werden we veel te vroeg de trotse ouders van Eleonore*. Door plotse en ernstige zwangerschapscomplicaties, vochten we voor ons leven. Ik ben door het oog van de naald gekropen, maar moest afscheid nemen van Eleonore*. Ik kreeg van het leven een tweede kans en zij niet. Hier ben ik lang heel

De makkelijkste vragen zijn de moeilijkste

Avondritueel

Avondritueel: ons dagelijks momentje met Warre Elke avond vlak voor het slapengaan, heb ik mijn eigen avondritueel. Elke dag hetzelfde, elke dag een momentje waarbij we eventjes alleen met z’n drie op de wereld zijn. Warre zijn bedje stond vorig jaar klaar in onze kamer, vastgemaakt aan ons bed. De knuffel en het nachtlampje dat

Avondritueel

Brief aan Nore

Anderhalf jaar geleden waren wij in blijde verwachting. Nog maar een paar daagjes en dan konden we jou eindelijk verwelkomen. Je plaats was al lang verzekerd. Niet alleen in ons hart maar ook in ons huis. Je kamer was klaar en je kast hing vol met mooie spulletjes. Helaas liep het allemaal anders dan verwacht.

Brief aan Nore

Gaatje in mijn hart

Mijn klein ventje… Vandaag, 8 jaar geleden, begon ik aan de moeilijkste dag van mijn leven. Het ging niet goed, dat was al snel duidelijk. Je lichaampje wilde niet meer mee. De dokters moesten het me niet vertellen, ik wist het… Het begin van het einde. Hoe onwezenlijk was dat. Eindelijk mocht ik je in

Gaatje in mijn hart

Gelukkig Verdriet

Liefste Pippa* & Renée* maar vooral mijn liefste liefje. Vandaag een jaar geleden zaten we nu in Leuven…En wisten we nog niet wat ons morgen te wachten stond… 29 november 2017…. Wat een gevoel, wat een immens verdriet, wat een pijn. Nog nooit voelden we ons zo verloren. Nog nooit hebben we zoveel samen geweend.

Gelukkig Verdriet

Uitgerekende datum

Een give-away op Instagram…  Normaal scrol ik snel verder want waarom zou net ik, tussen honderd vaak duizend anderen, iets winnen.  Maar deze keer riep een stemmetje diep in mij: Deze moet ik meedoen. Prijs van de wedstrijd was een prachtig digitaal familieportret.  Het leek me de enige manier om eens ons hele gezinnetje op

Uitgerekende datum

De Liefste…

De liefste Ik zit achter mijn computer te werken. Zus (13) vindt dat er genoeg gewerkt is. Ze komt rond mijn nek hangen. (plagerig) “mama, ben ik niet jouw allerliefste kind?” (plagerig terug) “ja maar, ik vind Broer en Zusje* ook lief hoor” “maar ik ben toch wel de liefste. Ik geef jou het meest

De Liefste…

Fietsstoeltje

De eerste maanden na Josse’s geboorte gingen voorbij in een waas. Ik had zwangerschapsverlof maar geen baby om voor te zorgen. Ik zat thuis en was daar heel blij mee. Het had me immers niet gelukt om te werken. Het verdriet was overweldigend. Het was van zo’n donkere diepte dat ik er bang van werd.

Fietsstoeltje

Stan*

22/12/2018, een datum die we nooit zullen vergeten. Na bijna 6 maanden lekker warm, knus en veilig in mama haar buik gezeten te hebben, ben je dan toch naar buiten moeten komen. Je groeide niet meer, maar man wat heb je gevochten, against all odds. De gynaecoloog stond zelfs perplex. Helaas heb je dit gevecht

Stan*

Bestaansrecht

108 dagen. Zolang groeide hij veilig in mijn buik. Volgens de nieuwe wetgeving nog steeds 32 dagen te kort. Te kort voor erkenning. Voor een plekje in ons trouwboekje. Een naam. Bestaansrecht. En toch ben ik bevallen van een compleet volmaakt mensje. Veel te klein. Wel volledig af. Meer dan 24 uur was ik in

Bestaansrecht

Sneeuwvlokjes

Lotte❤05/09/2011 – 🌟23/03/2013Sneeuwvlokjes in mijn hoofd… Vandaag is het 6 jaar geleden … Versteend van spanning, in een wachtzaal hopend op verlossend goed nieuws. Het wachten leek eeuwig te duren. Toch bleef ik hoopvol. Tot het ineens uit het niets begon te sneeuwen. Het goede nieuws kwam niet. Een paar minuutjes later, stierf Lotte in onze

Sneeuwvlokjes

Omie voor altijd

Verjaren doe ik nog ,maar het vieren niet meer sinds mijn kleinzoontje Berreke* stierf op 20 maart 2015, op mijn verjaardag. Hij stierf aan wiegendood. Berrekes broertje Menno zei vorige week tegen mij: “Omie, soms voel ik mij schuldig omdat ik bijna 10 jaar word en mijn broertje werd net geen 1.” Dan krijg je

Omie voor altijd

Tuurtjes-dag

“Juf, je hebt toch 2 kindjes?” verbeterde een leerling mij wanneer ik zei dat ik 3 keer was bevallen.  Ik antwoordde dat ik 2 kindjes heb om voor te zorgen, maar 3 om van te houden. En zo begon ik te vertellen over ons sterrenkindje Tuur.  De meesten leerlingen maakte direct kreetjes als “Ooh”, “Ocharme”

Tuurtjes-dag

Hij is er altijd bij!

Sinds we afscheid moesten nemen van onze Tuur* hebben we al heel wat bezoekjes aan de Efteling gebracht.  Door een lastminute beslissing van mijn partner zaten we gepakt en gezakt in de auto richting die wondere wereld.  Halverwege de rit beseffen we ineens dat we ons Tuurtje zijn urne zijn vergeten.  We hebben bewust gekozen

Hij is er altijd bij!

✨Opnieuw een verjaardag zonder jou✨

Opnieuw een verjaardag zonder jou Elk jaar opnieuw ben ik zenuwachtig voor zijn verjaardag. Ook in 2019 is het niet anders. Hoe zal het zijn? Hoe ga ik me voelen? Kan ik tijd vrijmaken om naar het kerkhof te gaan? Zal er nog iemand zijn die een lief berichtje of een kaartje stuurt? Al weken een

✨Opnieuw een verjaardag zonder jou✨

🌙 Zondagavond…🌟

Nadat iedereen in bad is geweest, lopen de jongens heen en weer om de laatste moetjes van de dag af te werken.In razendsnel tempo vliegen de boekentassen door de lucht want het uur gametijd komt eraan.Jep…ook hier zitten we met de fortnite waanzin. 🎮Op het moment dat ik met wasgoed de trap op loop, krijg

🌙 Zondagavond…🌟

Sinterklaas

“Mama!!! Welke maat van schoenen zou Berre* nu hebben als hij niet dood zou zijn?” Slik…”euhmmm…geen idee schat!” Ik probeer vliegensvlug iets te bedenken dat een perfect antwoord kan zijn. Maar sneller dan het licht volgt dan DOODgewoon…”Ok dan! Ik zal er wel eentje tekenen. Hopelijk weet Sinterklaas dan wel dat Berre* hier ook woont

Sinterklaas