Blog

Het gemis en het verdiet om een kind(je) dat er niet meer is, draag je als (groot)ouder een leven lang mee. Je mist je lieveling op belangrijke, grote momenten in je leven. Op bijzondere dagen die je maar al te graag met hem of haar had willen delen. Maar net zo goed zijn er al die kleine momentjes in het leven van elke dag waarop het verdriet je kan overvallen. Onverwacht. En ontzettend hard. Het kan voor lotgenoten heel herkenbaar zijn of hoop en troost bieden op moeilijke dagen om verhalen van anderen te lezen. Daarom dat we een ‘Berrefonds Blog’ hebben opgestart. Ontdek hier heel persoonlijke, prachtige verhalen.

Zelf bloggen?

Deze blog is er voor en door (groot)ouders van een overleden kind(je). We geven iedereen de kans om een eigen verhaal met eventueel bijhorende foto in te sturen. Wij publiceren je verhaal dan met veel plezier op deze pagina en op onze sociale media. Geef ons enkele dagen om je ingestuurde verhaal even door te lezen. Niet omdat we er iets aan willen veranderen, wel omdat we uiteraard verhalen die kwetsend of racistisch zijn weren.

Lieve Otis*

We zijn nog gaan zwemmen, die laatste dag zonder zorgen zijn we nog gaan zwemmen. Er was een wolkbreuk over Brugge en alles stond plots blank. Ik herinner me nu alles van elk moment toen je nog in mijn buik zat. We hebben die dag ook je meter gevraagd. Ze was zo gelukkig dat ze je meter mocht zijn. 

De week ervoor zijn we het ontwerp van je geboortekaartje gaan bespreken en hadden we de knoop doorgehakt voor je naam. Otis.

Ik voelde je al enkele dagen niet meer zo goed maar dacht dat je anders was gaan liggen. 

We hadden namelijk nog maar net de 20 weken echo gehad en alles was perfect in orde. Je groei was goed, hartje klopte goed, hersentjes, niertjes, alles in orde. Behalve die darmpjes. Die zagen er een beetje witter uit dan het gemiddelde zei de gynaecoloog. Echodense darmpjes. Maar ik mocht mij daar absoluut geen zorgen over maken. 9 op de 10 keer was dat niets. 9 op de 10 keer… Toch maar een extra controle inplannen twee weken later, gewoon voor de zekerheid, zei ze. En ons bloed laten afnemen voor een genetisch onderzoek en om CMV te kunnen uitsluiten.

Ik voelde je niet meer zo goed. Of voelde ik je niet meer? Hadden ze mij nu zodanig willen geruststellen dat ik mijn eigen instinct niet meer voelde?

Ik dronk een glas cola en ging om mijn zij liggen. Dit was de tip die ik vond na het googelen. Nee, ik voelde je niet.

Dan maar een doppler gaan kopen. 

Het kwam blijkbaar niet in mijn hoofd om direct alarm te slaan. Ik zal deze dag 100x laten afspelen in mijn hoofd, mijn hele leven lang. En mij afvragen of ik het kon voorkomen.

Die doppler werkte niet volgens mij dus heb ik toen pas naar de vroedvrouw gebeld. Gewoon om eens vlug te luisteren om mij gerust te stellen. Het ging nog altijd niet door mijn hoofd dat er iets ergs zou kunnen gebeurd zijn. Dus ging ik gewoon alleen zonder mijn man naar de vroedvrouw om vlug eens te luisteren naar dat klein manneke zijn hartje om dan zelf met een gerust hart terug naar huis te kunnen gaan.

Daar was ik dan, ze hoorde niets. Ik voelde de grond wegzakken. Nu pas begon ik te beseffen dat het niet ok was. 

Ze riep er iemand bij maar konden het harttoontje niet vinden. 

Vanaf toen is alles een waas geworden. 

Ze zette me af aan spoed waar mijn man me opwachtte. 

Zonder woorden gingen we naar de afdeling gynaecologie. Ze wisten dat we kwamen. De meest pijnlijke echo die je maar kan voorstellen. Een stille, zonder harttoon. 

‘Nee, ‘t is niet goed’. zei ze. De woorden die daarna kwamen herinner ik me niet meer. Vanaf toen ben niet meer gestopt met huilen. 

Ik kreeg meteen medicatie om je te laten afkomen. De tijd kon niet meer worden terug gedraaid. Het was zo, we moesten ons er al bij neerleggen en onmiddellijk na het moment dat we het wisten je ook al moeten laten afkomen. Dan nog een Covid-test om 2 dagen later opgenomen te worden.

We mochten naar huis. Je was nog mee, stil in mijn buik. Ik durfde niet meer bewegen. 

De volgende dag terug naar het ziekenhuis voor een vruchtwaterpunctie. Daarna kregen we info over wat er allemaal ging gebeuren de dag van de bevalling, over ‘Boven de wolken’ en kregen we een koffertje mee van het ‘Berrefonds’.

We gingen de deur uit met ons koffertje, volledig in tranen, nog met mijn dikke buik door de wachtzaal van gynaecologie. Met nog een drukke rij zwangere mama’s. 

Pijnlijk.

De dag van de bevalling was aangebroken.

Je kwam ter wereld, na 22 weken zwangerschap, zo stil. Ik was bang dat ik je niet mooi ging vinden. Omdat je al eventje stil in mijn buik zat. Maar toen ik je zag voelde ik me trots. Ik zag kenmerken van ons ander zoontje. Je was zo klein maar zo perfect, alles klopte. Alles behalve je hartje.

‘Boven de wolken’ heeft prachtige foto’s gemaakt en de begeleiding in het ziekenhuis was meer dan in orde. 

Maar toen gingen we naar huis, zonder jou, voor altijd.

Otis* 2 september 2020

Vandaag is het 2 maanden geleden.

We hebben later het nieuws gekregen dat Otis is gestorven door een slechte doorbloeding van de navelstreng.

Het verdriet in me is zo diep. Ik kan het niet meer tonen, het is te persoonlijk.

Elke dag denk ik aan je en het doet pijn. Hoe langer hoe ondragelijker. Iedereen gaat vooruit, het leven gaat door maar mijn verdriet wordt groter. Terwijl iedereen doorraast staat mijn wereld stil. Ik kan niet meer mee.

Ik hoop te hard op dat ene toekomstbeeld dat ik mezelf erin verlies. Wanneer gaat de pijn over? Wanneer wordt het dragelijk?  

Ook al was je nog niet bij ons. Toch is het gemis zo groot. 

Lieve Otis, ik beloof om over je te blijven praten ook al vinden sommigen het ongemakkelijk. Ik wil gewoon niet dat ze je vergeten.

dag voor “5”

terwijl ik online studeer over de kracht van kruiden stuurt een lieve buurman mij de vraag hoe het gaat … morgen 5 maand geleden dat mijn eerstgeborene zelf gekozen heeft voor altijd en overal bij ons te zijn … en mijn ziel schrijft : juist voor mijn verjaardag heb ik een andere deur gevonden lieve

dag voor “5”

Len, kleine SuperHeld

Lieve Len In je korte leven heb je ons meermaals verrast, met verstomming geslagen. Hoewel je vroeggeboorte niet geheel onverwacht kwam, was het een shock. Ik zal die 22e mei nooit vergeten: om 2.30 uur belde mijn gsm me wakker. “Proficiat meneer, jouw vriendin is net bevallen.” Het duurde even voor ik de impact van

Len, kleine SuperHeld

Hij is er nog

Het is langer en langer geleden dat Josse* geboren werd. De tijd verstrijkt. Ik vond dat altijd een cliché. Maar het is echt zo. De tijd strijkt voorbij. Over alle plooien heen. In het begin streek hij neer als een storm, zwaar en hevig. Met uren als enorme donderslagen. We moesten ervoor schuilen. Maar ondertussen

Hij is er nog

Voor het eerst sinds zo lang

Ik zit op ons terras in de avondzon met een glas rosé. Ik kijk naar het rommeltje van achtergevels. De roofing op de daken die over elkaar loopt. Schotelantennes en koertjes. Kansarm en middenklasse. Onder onze dakgoot nestelen gierzwaluwen. Ze komen ieder jaar terug. Dezelfde mama en papa als vorig jaar vliegen af en aan

Voor het eerst sinds zo lang

Kleine Otis

Straks zie ik je, wanneer ik in slaap val.Dan zal ik je heel de nacht vertellen over je mama en papa.Ze zijn schatten van mensen en via mijn verhalen zal jij ze ook leren kennen.Straks zie ik je, wanneer ik in slaap val. Dan zal ik je de hele nacht vertellen over je grote broer

Kleine Otis

na ” vier”

goedemiddag Dries, kippenbillen in den oven stof aan ‘t stomen … jouw lachend gezicht dicht bij ‘t vuur … soms doet dat deugd doch meestal pijn en dan durf ik niet te lang kijken dan kraakt ‘t diep … ‘t besef jouw groot lijf onvoelbaar jouw sterke stem onhoorbaar jouw zijn onleefbaar … ja man

na ” vier”

Lieve Otis*

We zijn nog gaan zwemmen, die laatste dag zonder zorgen zijn we nog gaan zwemmen. Er was een wolkbreuk over Brugge en alles stond plots blank. Ik herinner me nu alles van elk moment toen je nog in mijn buik zat. We hebben die dag ook je meter gevraagd. Ze was zo gelukkig dat ze

Lieve Otis*

‘t zal nooit meer hetzelfde zijn ‘t zal elke keer anders zijn en das maar goed ook hoe ondraaglijk dragen anders anders dragen dragen in volle tederheid dragen in koestering omzwachtelend koesterdeken ons samen en nooit meer alleen armbandje stoere vent mijn schone zoon dikke kus moeke

Senne

Senne 21/02/2008 – 29/10/2019 Senne , Prachtig uniek kereltje , Met je mooie blonde haartjes, Je glinsterende blauwe ogen , Je zotte kuren , Je vroege uren , Met al je speciale zorgen , We hebben het moeilijk gehad maar wisten niet dat het moeilijkste nog moest komen . We kunnen alleen nog maar van

Senne

Ja, het rouwt ook in mij.. De ene dag een schaterlach, de andere liever wat stiller. En he, dat is ok. Maar altijd de lege plek in mijn hart omarmd.. En we kregen het voor elkaar. Artuur en ik. 🙂 Na een fusie heeft het ene centrumdorp wel een sterretjesweide met naamwolkjes, het andere enkel

Ferre en Lowie Dutoit

Ken je dat gevoel wanneer het begint te kriebelen om aan kindjes te beginnen? Bij Robin en mezelf begon dit in 2018. Veel vrienden van ons hadden al kinderen, onze verbouwingen waren bijna af en we waren ervan overtuigd dat kinderen onze volgende stap was. Vanaf het moment dat je die beslissing maakt, wil je

Ferre en Lowie Dutoit

Ida, ons meisje

Sep en ik worden mama en papa, waw! Spannend, zenuwachtig en overgelukkig zijn we. Ik word mama, dit wou ik al zó lang, hier ben ik helemaal klaar voor. De zwangerschap verloopt prima. We zien tijdens iedere echo weer hoe je ligt te trappelen in mijn buik en je hartje gaat telkens hevig tekeer. De

Ida, ons meisje

voor Marthe

Jij, jij was niet, jij bent en zal altijd zijn in mijn hoofd en in mijn hart want ik ben jij en jij bent mij voor altijd ik zoek jou op een wolkje achter de regenboog op de witte roos in de wind waar ben je toch mijn lief, lief kind? Jij, die zo lief,

voor Marthe

Thor, voor altijd in ons hart – Jij maakte van ons betere ouders

Acht maanden zorgeloos zwanger en dan het vreselijke nieuws: ‘Je baby zal niet kunnen leven buiten de baarmoeder’. We kregen een week waarin we ons voorbereidden op het afscheid van Thor. En dan op 12 augustus konden we hem eindelijk voor heel kort in onze armen sluiten. Hij was zo kersvers geboren en tegelijk zo

Thor, voor altijd in ons hart – Jij maakte van ons betere ouders

Brief aan de kersverse mama.

Brief aan de kersverse mama. Beste kersverse mama, vergeef me. Vergeef me dat ik misschien droevig, kwaad, geïrriteerd naar je kijk. Dat ik niet naar je kan kijken en vriendelijk kan lachen of knikken. Ik hoop dat u zich er niks van aantrekt. Dat u het niet persoonlijk opvat. Dat u hopelijk mijn blik niet

Brief aan de kersverse mama.

Bijzonder

Bijzonder … Ze was o zo bijzonder en zo zal ze ook voor altijd blijven. Vanaf de moment dat ze geboren was, wist ik ‘T is een specialleke’. Geen doorsnee flauw treesje dat enkel bokes met choco lust en geen groenten. Nee, eentje die wou proeven van alles wat het leven haar te bieden had.

Bijzonder

Ik denk aan je…

Ons Louise passeert mij terwijl ze naar de speelkamer loopt. Geeft mij snel een kusje en een “ik hou van jou, mama.” Zomaar. Ik lach en denk aan jou. Ik zie hoe onze tweeling, ons geschenk uit de hemel, zo mooi en vredig samen liggen te slapen. Ik lach en denk aan jou. Ik sta

Ik denk aan je…

Thor, voor altijd in ons hart – Je laat zo’n enorme leegte achter

Acht maanden zorgeloos zwanger en dan het vreselijke nieuws: ‘Je baby zal niet kunnen leven buiten de baarmoeder’. We kregen een week waarin we ons voorbereidden op het afscheid van Thor. In die week deden we nog leuke dingen samen, vertelden we hem alles wat we hem nog hadden willen vertellen en groeide er een

Thor, voor altijd in ons hart – Je laat zo’n enorme leegte achter

Thor, voor altijd in ons hart – voorbereiding op ons afscheid

Thor stierf tijdens de bevalling, op 35 weken zwangerschap. Na acht zorgeloze maanden kregen we heel slecht nieuws te horen: ‘Hij zal niet kunnen leven buiten de baarmoeder’.  Er volgden enkele dagen vol onderzoeken, ‘wat als’-scenario’s en angsten. Het bezoekje van onze eigen gynaecoloog schepte eindelijk duidelijkheid: ‘De hartslag van de baby is terminaal, je

Thor, voor altijd in ons hart – voorbereiding op ons afscheid

Voor Liv

Soms zijn er van die momenten waarop het plots bij me binnenkomt hoe afwezig je bent. Hoe je ontbreekt. Hoe incompleet we zijn zonder jou. Gisteren was er weer zo’n moment.  Een gezellige zondag met ons gezin. ’s Morgens aten we pannenkoeken en ’s middags zaten papa en ik pistolets te eten. Ondertussen vloog Jules

Voor Liv

Moederdag

Moederdag, een heel speciale dag al was het maar omdat het een dag is dat ik elk jaar nog eens extra die fantastische lieve mama van mij in de bloemetjes kan zetten. Een dag om nog eens te zeggen hoe graag ik haar wel zie, ook al zeg ik het haar wel vaker. 14 jaar

Moederdag

Ons kuiken

Het was een zondagochtend en wij aten in onze kamerjas koffiekoeken in de zetel. We besloten er een ‘filmontbijt’ van te maken. Ik koos een documentaire over de keizerspinguïn. Dierendocumentaires en ik, dat is een goede combo. De mooie beelden, de trage vertellende stem, de biologie, … het boeit me en ik word er rustig

Ons kuiken

De makkelijkste vragen zijn de moeilijkste

Op 9 november 2015 werden we veel te vroeg de trotse ouders van Eleonore*. Door plotse en ernstige zwangerschapscomplicaties, vochten we voor ons leven. Ik ben door het oog van de naald gekropen, maar moest afscheid nemen van Eleonore*. Ik kreeg van het leven een tweede kans en zij niet. Hier ben ik lang heel

De makkelijkste vragen zijn de moeilijkste

Avondritueel

Avondritueel: ons dagelijks momentje met Warre Elke avond vlak voor het slapengaan, heb ik mijn eigen avondritueel. Elke dag hetzelfde, elke dag een momentje waarbij we eventjes alleen met z’n drie op de wereld zijn. Warre zijn bedje stond vorig jaar klaar in onze kamer, vastgemaakt aan ons bed. De knuffel en het nachtlampje dat

Avondritueel

Brief aan Nore

Anderhalf jaar geleden waren wij in blijde verwachting. Nog maar een paar daagjes en dan konden we jou eindelijk verwelkomen. Je plaats was al lang verzekerd. Niet alleen in ons hart maar ook in ons huis. Je kamer was klaar en je kast hing vol met mooie spulletjes. Helaas liep het allemaal anders dan verwacht.

Brief aan Nore

Gaatje in mijn hart

Mijn klein ventje… Vandaag, 8 jaar geleden, begon ik aan de moeilijkste dag van mijn leven. Het ging niet goed, dat was al snel duidelijk. Je lichaampje wilde niet meer mee. De dokters moesten het me niet vertellen, ik wist het… Het begin van het einde. Hoe onwezenlijk was dat. Eindelijk mocht ik je in

Gaatje in mijn hart

Gelukkig Verdriet

Liefste Pippa* & Renée* maar vooral mijn liefste liefje. Vandaag een jaar geleden zaten we nu in Leuven…En wisten we nog niet wat ons morgen te wachten stond… 29 november 2017…. Wat een gevoel, wat een immens verdriet, wat een pijn. Nog nooit voelden we ons zo verloren. Nog nooit hebben we zoveel samen geweend.

Gelukkig Verdriet

Uitgerekende datum

Een give-away op Instagram…  Normaal scrol ik snel verder want waarom zou net ik, tussen honderd vaak duizend anderen, iets winnen.  Maar deze keer riep een stemmetje diep in mij: Deze moet ik meedoen. Prijs van de wedstrijd was een prachtig digitaal familieportret.  Het leek me de enige manier om eens ons hele gezinnetje op

Uitgerekende datum

De Liefste…

De liefste Ik zit achter mijn computer te werken. Zus (13) vindt dat er genoeg gewerkt is. Ze komt rond mijn nek hangen. (plagerig) “mama, ben ik niet jouw allerliefste kind?” (plagerig terug) “ja maar, ik vind Broer en Zusje* ook lief hoor” “maar ik ben toch wel de liefste. Ik geef jou het meest

De Liefste…

Fietsstoeltje

De eerste maanden na Josse’s geboorte gingen voorbij in een waas. Ik had zwangerschapsverlof maar geen baby om voor te zorgen. Ik zat thuis en was daar heel blij mee. Het had me immers niet gelukt om te werken. Het verdriet was overweldigend. Het was van zo’n donkere diepte dat ik er bang van werd.

Fietsstoeltje

Stan*

22/12/2018, een datum die we nooit zullen vergeten. Na bijna 6 maanden lekker warm, knus en veilig in mama haar buik gezeten te hebben, ben je dan toch naar buiten moeten komen. Je groeide niet meer, maar man wat heb je gevochten, against all odds. De gynaecoloog stond zelfs perplex. Helaas heb je dit gevecht

Stan*

Bestaansrecht

108 dagen. Zolang groeide hij veilig in mijn buik. Volgens de nieuwe wetgeving nog steeds 32 dagen te kort. Te kort voor erkenning. Voor een plekje in ons trouwboekje. Een naam. Bestaansrecht. En toch ben ik bevallen van een compleet volmaakt mensje. Veel te klein. Wel volledig af. Meer dan 24 uur was ik in

Bestaansrecht

Sneeuwvlokjes

Lotte❤05/09/2011 – 🌟23/03/2013Sneeuwvlokjes in mijn hoofd… Vandaag is het 6 jaar geleden … Versteend van spanning, in een wachtzaal hopend op verlossend goed nieuws. Het wachten leek eeuwig te duren. Toch bleef ik hoopvol. Tot het ineens uit het niets begon te sneeuwen. Het goede nieuws kwam niet. Een paar minuutjes later, stierf Lotte in onze

Sneeuwvlokjes

Omie voor altijd

Verjaren doe ik nog ,maar het vieren niet meer sinds mijn kleinzoontje Berreke* stierf op 20 maart 2015, op mijn verjaardag. Hij stierf aan wiegendood. Berrekes broertje Menno zei vorige week tegen mij: “Omie, soms voel ik mij schuldig omdat ik bijna 10 jaar word en mijn broertje werd net geen 1.” Dan krijg je

Omie voor altijd

Tuurtjes-dag

“Juf, je hebt toch 2 kindjes?” verbeterde een leerling mij wanneer ik zei dat ik 3 keer was bevallen.  Ik antwoordde dat ik 2 kindjes heb om voor te zorgen, maar 3 om van te houden. En zo begon ik te vertellen over ons sterrenkindje Tuur.  De meesten leerlingen maakte direct kreetjes als “Ooh”, “Ocharme”

Tuurtjes-dag

Hij is er altijd bij!

Sinds we afscheid moesten nemen van onze Tuur* hebben we al heel wat bezoekjes aan de Efteling gebracht.  Door een lastminute beslissing van mijn partner zaten we gepakt en gezakt in de auto richting die wondere wereld.  Halverwege de rit beseffen we ineens dat we ons Tuurtje zijn urne zijn vergeten.  We hebben bewust gekozen

Hij is er altijd bij!

✨Opnieuw een verjaardag zonder jou✨

Opnieuw een verjaardag zonder jou Elk jaar opnieuw ben ik zenuwachtig voor zijn verjaardag. Ook in 2019 is het niet anders. Hoe zal het zijn? Hoe ga ik me voelen? Kan ik tijd vrijmaken om naar het kerkhof te gaan? Zal er nog iemand zijn die een lief berichtje of een kaartje stuurt? Al weken een

✨Opnieuw een verjaardag zonder jou✨

🌙 Zondagavond…🌟

Nadat iedereen in bad is geweest, lopen de jongens heen en weer om de laatste moetjes van de dag af te werken.In razendsnel tempo vliegen de boekentassen door de lucht want het uur gametijd komt eraan.Jep…ook hier zitten we met de fortnite waanzin. 🎮Op het moment dat ik met wasgoed de trap op loop, krijg

🌙 Zondagavond…🌟

Sinterklaas

“Mama!!! Welke maat van schoenen zou Berre* nu hebben als hij niet dood zou zijn?” Slik…”euhmmm…geen idee schat!” Ik probeer vliegensvlug iets te bedenken dat een perfect antwoord kan zijn. Maar sneller dan het licht volgt dan DOODgewoon…”Ok dan! Ik zal er wel eentje tekenen. Hopelijk weet Sinterklaas dan wel dat Berre* hier ook woont

Sinterklaas