Blog

Het gemis en het verdiet om een kind(je) dat er niet meer is, draag je als (groot)ouder een leven lang mee. Je mist je lieveling op belangrijke, grote momenten in je leven. Op bijzondere dagen die je maar al te graag met hem of haar had willen delen. Maar net zo goed zijn er al die kleine momentjes in het leven van elke dag waarop het verdriet je kan overvallen. Onverwacht. En ontzettend hard. Het kan voor lotgenoten heel herkenbaar zijn of hoop en troost bieden op moeilijke dagen om verhalen van anderen te lezen. Daarom dat we een ‘Berrefonds Blog’ hebben opgestart. Ontdek hier heel persoonlijke, prachtige verhalen.

Zelf bloggen?

Deze blog is er voor en door (groot)ouders van een overleden kind(je). We geven iedereen de kans om een eigen verhaal met eventueel bijhorende foto in te sturen. Wij publiceren je verhaal dan met veel plezier op deze pagina en op onze sociale media. Geef ons enkele dagen om je ingestuurde verhaal even door te lezen. Niet omdat we er iets aan willen veranderen, wel omdat we uiteraard verhalen die kwetsend of racistisch zijn weren.

Bijzonder

Bijzonder … Ze was o zo bijzonder en zo zal ze ook voor altijd blijven.
Vanaf de moment dat ze geboren was, wist ik ‘T is een specialleke’.
Geen doorsnee flauw treesje dat enkel bokes met choco lust en geen groenten. Nee, eentje die wou proeven van alles wat het leven haar te bieden had.
Het neigde echter wel even de andere kant op te gaan, althans toch als er veel volk bij was. Thuis niet, thuis was ze altijd zichzelf. Fascinerend om naar te kijken. Toen ze 3 jaar was, bloeide ze open, overal waar ze kwam. Een guitige lach en haartjes die een eigen leven gingen leiden. Vrij snel was ze erg mondig. Ze kwam grappig en gevat uit de hoek. Amper 4 jaar was ze toen ze de uitspraak deed ” Als ik later een sterretje aan de hemel ben, dan ga ik heel hard proberen om terug naar beneden te komen”. Dat heeft me toen omvergeblazen en nu nog meer. Ze maakt haar belofte ook waar. Al is het maar heel even wanneer ons Louise ‘Twinkle twinkle little star’ aan het neuriën is, zonder dat ze het zelf beseft. Of wanneer we een exacte plaats op tv zien waar we met haar op vakantie zijn geweest. Of als de lucht paars kleurt… Ik hoop ze zo nog heel veel tegen te mogen komen. Ons Louise kwam, en ons Eléne kon er niet genoeg van krijgen. Het is altijd mooi geweest om ze samen bezig te zien. Ons Louise heeft heel veel geleerd van haar grote zus. Kleine dingen, maar ook wijze levenslessen. Dat het niet erg is als je een glas met water omstoot, want het is maar water en kan makkelijk worden opgekuist. Maar ook om te genieten van de kleine dingen. Vaak zaten ze samen te giechelen onder een dekentje, met een snoepje dat ze stiekem uit de snoepkast zijn gaan halen samen. Dat was hun genietmomentje. 5 jaar was ze toen ik doorhad dat ze adembenemend mooi was. Daarvoor was ze schattig. We deden alles samen. In heel veel dingen die we deden kwam ook naar voor dat ze erg slim was. Een denkertje, vragen stellen over dingen waar kleine kindjes niet mee hoeven bezig te zijn.
Toen werd ze 6 jaar… en toen begon de pijn die soms echt ondraaglijk was. Pijn in zowat al haar gewrichten. Een aantal foute diagnoses volgden daarop. Toen kwam ook naar voor wat een ongelofelijk sterk karakter ze had. Hoe ze altijd zei dat de pijn maar een 2 op 10 was, gewoon omdat ze wist dat het mijn hart brak als ze zei dat het een 10 op 10 was. De 7 maanden na de diagnose van leukemie, AML, waren mentaal echt uitputtend. Voor ons toch. Ons Eléne heeft er een aantal maanden doorgewalst, met uitspraken als ” Dit wordt de leukste dag ooit!” Ze was graag gezien door de verpleegsters en dokters, maar ze zei het ook tegen de profs als ze vond dat er iets niet eerlijk was. Ik heb ze altijd haar zegje laten doen. Zo fier was ik op haar! Daar in dat ziekenhuis hebben we onze band met elkaar zo ontzettend sterk gemaakt. Ik ben geen minuut van haar zijde geweken en daar ben ik nu ontzettend dankbaar voor. Altijd was ik er voor haar, tot op het einde.
Het is moeilijk te beschrijven wat we voelen voor elkaar. Van eindeloos respect tot onvoorwaardelijke liefde die net een trapje hoger ging dan de voorbije jaren.
Die momenten, daar in het ziekenhuis, de dingen die we tegen elkaar hebben gezegd, dat gaat boven alles. Dat zal niemand ooit snappen, en dat, dat is mijn grootste troost. Er zijn veel mensen die zo een band van heel hun leven niet zullen hebben of voelen. Dat hebben wij mogen meemaken, en dat is wat ons erdoor gaat helpen. Wat zij heeft gedaan op die 7 jaar, brengen veel mensen niet teweeg die stokoud zijn mogen worden. De tijd in het ziekenhuis was dikwijls hartverscheurend, maar langs de andere kant ook zo krachtig en puur. Ik heb op die 7 maanden met open mond en vol bewondering naar haar gekeken. Heel veel geleerd van haar. Ondanks alles wat ze meemaakte heeft ze nooit geklaagd. Ik kan echt wel zeggen dat op verschillende vlakken ons leven drastisch veranderd is, maar we nemen mee wat we van haar hebben geleerd en daardoor zal ons leven ook in de positieve zin veranderen.
De band die ik met ons Eléne had, die zal ik nooit nog met iemand anders hebben, dat besef ik heel goed. Maar ik ben wel blij dat ik 7 jaar heb mogen genieten en leren van mijn dochter. Liever deze 7 perfecte jaren, dan het helemaal niet te hebben mogen meemaken…
#Eléneforever
@el_lou_lenn_roos_our_story

voor Marthe

Jij, jij was niet, jij bent en zal altijd zijn in mijn hoofd en in mijn hart want ik ben jij en jij bent mij voor altijd ik zoek jou op een wolkje achter de regenboog op de witte roos in de wind waar ben je toch mijn lief, lief kind? Jij, die zo lief,

voor Marthe

Thor, voor altijd in ons hart – Jij maakte van ons betere ouders

Acht maanden zorgeloos zwanger en dan het vreselijke nieuws: ‘Je baby zal niet kunnen leven buiten de baarmoeder’. We kregen een week waarin we ons voorbereidden op het afscheid van Thor. En dan op 12 augustus konden we hem eindelijk voor heel kort in onze armen sluiten. Hij was zo kersvers geboren en tegelijk zo

Thor, voor altijd in ons hart – Jij maakte van ons betere ouders

Brief aan de kersverse mama.

Brief aan de kersverse mama. Beste kersverse mama, vergeef me. Vergeef me dat ik misschien droevig, kwaad, geïrriteerd naar je kijk. Dat ik niet naar je kan kijken en vriendelijk kan lachen of knikken. Ik hoop dat u zich er niks van aantrekt. Dat u het niet persoonlijk opvat. Dat u hopelijk mijn blik niet

Brief aan de kersverse mama.

Bijzonder

Bijzonder … Ze was o zo bijzonder en zo zal ze ook voor altijd blijven. Vanaf de moment dat ze geboren was, wist ik ‘T is een specialleke’. Geen doorsnee flauw treesje dat enkel bokes met choco lust en geen groenten. Nee, eentje die wou proeven van alles wat het leven haar te bieden had.

Bijzonder

Ik denk aan je…

Ons Louise passeert mij terwijl ze naar de speelkamer loopt. Geeft mij snel een kusje en een “ik hou van jou, mama.” Zomaar. Ik lach en denk aan jou. Ik zie hoe onze tweeling, ons geschenk uit de hemel, zo mooi en vredig samen liggen te slapen. Ik lach en denk aan jou. Ik sta

Ik denk aan je…

Thor, voor altijd in ons hart – Je laat zo’n enorme leegte achter

Acht maanden zorgeloos zwanger en dan het vreselijke nieuws: ‘Je baby zal niet kunnen leven buiten de baarmoeder’. We kregen een week waarin we ons voorbereidden op het afscheid van Thor. In die week deden we nog leuke dingen samen, vertelden we hem alles wat we hem nog hadden willen vertellen en groeide er een

Thor, voor altijd in ons hart – Je laat zo’n enorme leegte achter

Thor, voor altijd in ons hart – voorbereiding op ons afscheid

Thor stierf tijdens de bevalling, op 35 weken zwangerschap. Na acht zorgeloze maanden kregen we heel slecht nieuws te horen: ‘Hij zal niet kunnen leven buiten de baarmoeder’.  Er volgden enkele dagen vol onderzoeken, ‘wat als’-scenario’s en angsten. Het bezoekje van onze eigen gynaecoloog schepte eindelijk duidelijkheid: ‘De hartslag van de baby is terminaal, je

Thor, voor altijd in ons hart – voorbereiding op ons afscheid

Voor Liv

Soms zijn er van die momenten waarop het plots bij me binnenkomt hoe afwezig je bent. Hoe je ontbreekt. Hoe incompleet we zijn zonder jou. Gisteren was er weer zo’n moment.  Een gezellige zondag met ons gezin. ’s Morgens aten we pannenkoeken en ’s middags zaten papa en ik pistolets te eten. Ondertussen vloog Jules

Voor Liv

Moederdag

Moederdag, een heel speciale dag al was het maar omdat het een dag is dat ik elk jaar nog eens extra die fantastische lieve mama van mij in de bloemetjes kan zetten. Een dag om nog eens te zeggen hoe graag ik haar wel zie, ook al zeg ik het haar wel vaker. 14 jaar

Moederdag

Ons kuiken

Het was een zondagochtend en wij aten in onze kamerjas koffiekoeken in de zetel. We besloten er een ‘filmontbijt’ van te maken. Ik koos een documentaire over de keizerspinguïn. Dierendocumentaires en ik, dat is een goede combo. De mooie beelden, de trage vertellende stem, de biologie, … het boeit me en ik word er rustig

Ons kuiken

De makkelijkste vragen zijn de moeilijkste

Op 9 november 2015 werden we veel te vroeg de trotse ouders van Eleonore*. Door plotse en ernstige zwangerschapscomplicaties, vochten we voor ons leven. Ik ben door het oog van de naald gekropen, maar moest afscheid nemen van Eleonore*. Ik kreeg van het leven een tweede kans en zij niet. Hier ben ik lang heel

De makkelijkste vragen zijn de moeilijkste

Avondritueel

Avondritueel: ons dagelijks momentje met Warre Elke avond vlak voor het slapengaan, heb ik mijn eigen avondritueel. Elke dag hetzelfde, elke dag een momentje waarbij we eventjes alleen met z’n drie op de wereld zijn. Warre zijn bedje stond vorig jaar klaar in onze kamer, vastgemaakt aan ons bed. De knuffel en het nachtlampje dat

Avondritueel

Brief aan Nore

Anderhalf jaar geleden waren wij in blijde verwachting. Nog maar een paar daagjes en dan konden we jou eindelijk verwelkomen. Je plaats was al lang verzekerd. Niet alleen in ons hart maar ook in ons huis. Je kamer was klaar en je kast hing vol met mooie spulletjes. Helaas liep het allemaal anders dan verwacht.

Brief aan Nore

Gaatje in mijn hart

Mijn klein ventje… Vandaag, 8 jaar geleden, begon ik aan de moeilijkste dag van mijn leven. Het ging niet goed, dat was al snel duidelijk. Je lichaampje wilde niet meer mee. De dokters moesten het me niet vertellen, ik wist het… Het begin van het einde. Hoe onwezenlijk was dat. Eindelijk mocht ik je in

Gaatje in mijn hart

Gelukkig Verdriet

Liefste Pippa* & Renée* maar vooral mijn liefste liefje. Vandaag een jaar geleden zaten we nu in Leuven…En wisten we nog niet wat ons morgen te wachten stond… 29 november 2017…. Wat een gevoel, wat een immens verdriet, wat een pijn. Nog nooit voelden we ons zo verloren. Nog nooit hebben we zoveel samen geweend.

Gelukkig Verdriet

Uitgerekende datum

Een give-away op Instagram…  Normaal scrol ik snel verder want waarom zou net ik, tussen honderd vaak duizend anderen, iets winnen.  Maar deze keer riep een stemmetje diep in mij: Deze moet ik meedoen. Prijs van de wedstrijd was een prachtig digitaal familieportret.  Het leek me de enige manier om eens ons hele gezinnetje op

Uitgerekende datum

De Liefste…

De liefste Ik zit achter mijn computer te werken. Zus (13) vindt dat er genoeg gewerkt is. Ze komt rond mijn nek hangen. (plagerig) “mama, ben ik niet jouw allerliefste kind?” (plagerig terug) “ja maar, ik vind Broer en Zusje* ook lief hoor” “maar ik ben toch wel de liefste. Ik geef jou het meest

De Liefste…

Fietsstoeltje

De eerste maanden na Josse’s geboorte gingen voorbij in een waas. Ik had zwangerschapsverlof maar geen baby om voor te zorgen. Ik zat thuis en was daar heel blij mee. Het had me immers niet gelukt om te werken. Het verdriet was overweldigend. Het was van zo’n donkere diepte dat ik er bang van werd.

Fietsstoeltje

Stan*

22/12/2018, een datum die we nooit zullen vergeten. Na bijna 6 maanden lekker warm, knus en veilig in mama haar buik gezeten te hebben, ben je dan toch naar buiten moeten komen. Je groeide niet meer, maar man wat heb je gevochten, against all odds. De gynaecoloog stond zelfs perplex. Helaas heb je dit gevecht

Stan*

Bestaansrecht

108 dagen. Zolang groeide hij veilig in mijn buik. Volgens de nieuwe wetgeving nog steeds 32 dagen te kort. Te kort voor erkenning. Voor een plekje in ons trouwboekje. Een naam. Bestaansrecht. En toch ben ik bevallen van een compleet volmaakt mensje. Veel te klein. Wel volledig af. Meer dan 24 uur was ik in

Bestaansrecht

Sneeuwvlokjes

Lotte❤05/09/2011 – 🌟23/03/2013Sneeuwvlokjes in mijn hoofd… Vandaag is het 6 jaar geleden … Versteend van spanning, in een wachtzaal hopend op verlossend goed nieuws. Het wachten leek eeuwig te duren. Toch bleef ik hoopvol. Tot het ineens uit het niets begon te sneeuwen. Het goede nieuws kwam niet. Een paar minuutjes later, stierf Lotte in onze

Sneeuwvlokjes

Omie voor altijd

Verjaren doe ik nog ,maar het vieren niet meer sinds mijn kleinzoontje Berreke* stierf op 20 maart 2015, op mijn verjaardag. Hij stierf aan wiegendood. Berrekes broertje Menno zei vorige week tegen mij: “Omie, soms voel ik mij schuldig omdat ik bijna 10 jaar word en mijn broertje werd net geen 1.” Dan krijg je

Omie voor altijd

Tuurtjes-dag

“Juf, je hebt toch 2 kindjes?” verbeterde een leerling mij wanneer ik zei dat ik 3 keer was bevallen.  Ik antwoordde dat ik 2 kindjes heb om voor te zorgen, maar 3 om van te houden. En zo begon ik te vertellen over ons sterrenkindje Tuur.  De meesten leerlingen maakte direct kreetjes als “Ooh”, “Ocharme”

Tuurtjes-dag

Hij is er altijd bij!

Sinds we afscheid moesten nemen van onze Tuur* hebben we al heel wat bezoekjes aan de Efteling gebracht.  Door een lastminute beslissing van mijn partner zaten we gepakt en gezakt in de auto richting die wondere wereld.  Halverwege de rit beseffen we ineens dat we ons Tuurtje zijn urne zijn vergeten.  We hebben bewust gekozen

Hij is er altijd bij!

✨Opnieuw een verjaardag zonder jou✨

Opnieuw een verjaardag zonder jou Elk jaar opnieuw ben ik zenuwachtig voor zijn verjaardag. Ook in 2019 is het niet anders. Hoe zal het zijn? Hoe ga ik me voelen? Kan ik tijd vrijmaken om naar het kerkhof te gaan? Zal er nog iemand zijn die een lief berichtje of een kaartje stuurt? Al weken een

✨Opnieuw een verjaardag zonder jou✨

🌙 Zondagavond…🌟

Nadat iedereen in bad is geweest, lopen de jongens heen en weer om de laatste moetjes van de dag af te werken.In razendsnel tempo vliegen de boekentassen door de lucht want het uur gametijd komt eraan.Jep…ook hier zitten we met de fortnite waanzin. 🎮Op het moment dat ik met wasgoed de trap op loop, krijg

🌙 Zondagavond…🌟

Sinterklaas

“Mama!!! Welke maat van schoenen zou Berre* nu hebben als hij niet dood zou zijn?” Slik…”euhmmm…geen idee schat!” Ik probeer vliegensvlug iets te bedenken dat een perfect antwoord kan zijn. Maar sneller dan het licht volgt dan DOODgewoon…”Ok dan! Ik zal er wel eentje tekenen. Hopelijk weet Sinterklaas dan wel dat Berre* hier ook woont

Sinterklaas