Het woord ‘autopsie’ doet heel veel ouders huiveren. Jammer genoeg zal in veel gevallen bij het overlijden van een kind(je) toch een autopsie worden aangeraden of zelfs verplicht zijn.

Waarom wordt een autopsie voorgesteld?

Artsen kunnen een autopsie voorstellen wanneer de oorzaak van het overlijden niet duidelijk is. Dit is vaak na een stilgeboorte of bij het overlijden na ziekte. Soms hopen ze via bijkomend onderzoek meer inzicht te krijgen in wat er gebeurd is. Voor sommige ouders kan het helpend zijn om antwoorden te krijgen. Het kan duidelijkheid brengen over medische oorzaken, erfelijke aandoeningen of eventuele risico’s voor andere kinderen of bij een volgende zwangerschap. Voor andere ouders weegt de gedachte aan een autopsie te zwaar. Ook dat is begrijpelijk. Er is geen juiste of foute keuze. Alleen wat voor jullie draaglijk voelt. Jammer genoeg brengt een autopsie niet altijd alle antwoorden en blijft de doodsoorzaak soms nog een misterie. Bereid je hier dus ook op voor. Het is ook belangrijk om te weten dat een autopsie nooit verplicht is in bovenstaande situaties. Ouders beslissen zelf of ze hier al dan niet toestemming voor geven.

In het geval van een plots overlijden bij een gezond kind wordt er vaak de procedure ‘verdacht overlijden’ opgestart. Deze procedure is in het leven geroepen om kinderen te beschermen. Binnen deze procedure is een autopsie verplicht en heb je helaas geen keuze. Meer hierover lees je onderaan deze pagina.

Alternatieven?

Soms zijn er alternatieven of beperktere vormen van onderzoek mogelijk, zoals enkel een uitwendig onderzoek of bijkomende beeldvorming. Ook genetisch onderzoek kan besproken worden. De alternatieven zijn vaak minder invasief maar elk soort onderzoek heeft zijn beperking. Bijvoorbeeld een huidbiopsie, een RX, Scan. Bespreek dus goed met je arts wat kan en wat een bepaald onderzoek kan bijbrengen aan informatie.

Tijd om te beslissen

De vraag naar een autopsie komt vaak snel na het overlijden. Dat kan overweldigend voelen. Toch mag je vragen om duidelijke uitleg en om even tijd te krijgen om na te denken, binnen de medische mogelijkheden. Het is belangrijk dat je een keuze maakt waar je achter kan blijven staan. Sommige ouders vinden troost in het idee dat hun baby of kind misschien kan bijdragen aan medische kennis of toekomstige zorg. Anderen voelen dat ze hun kind niet verder willen laten onderzoeken. Beide gevoelens verdienen respect.

Nagesprek

Je hebt, na enkele weken, ook recht op een uitgebreid nagesprek. Dit gesprek zal meestal plaatsvinden in het ziekenhuis, met een team van artsen. Dit kan heel confronterend zijn, maar ouders geven ons aan dat het soms ook een opluchting is om eindelijk informatie te krijgen zelfs al is dit dat er niets gevonden is. Omdat dit vaak een heel emotioneel gesprek is, raden we aan om het rustig voor te bereiden en al je vragen op voorhand op papier te zetten. Zoals eerder aangehaald kan het ook zijn dat er jammer genoeg geen reden is gevonden en je dus zonder antwoorden achterblijft.

Autopsie bij stilgeboren baby

Bij een baby gebeurt een autopsie meestal in het ziekenhuis waar hij of zij geboren is. Afhankelijk van het ziekenhuis gebeurt dit nog dezelfde dag of in de eerste dagen na het overlijden. Indien ouders hun baby graag langer bij zich houden, kan hierop een uitzondering gemaakt worden, als het protocol van het ziekenhuis dit toelaat. Bij een autopsie wordt het lichaam van je baby onderzocht door een gespecialiseerde arts (een patholoog). Dit kan bestaan uit een uitwendig onderzoek, beeldvorming of een inwendig onderzoek. Soms wordt ook de placenta onderzocht, omdat die belangrijke informatie kan geven. Je arts zal uitleggen welk onderzoek precies wordt voorgesteld en waarom.

Na het onderzoek wordt je baby opnieuw zorgvuldig verzorgd. Je kan je kindje nadien nog zien, vasthouden of aankleden, afhankelijk van wat jullie wensen en wat praktisch mogelijk is.

Autopsie bij plots overlijden van opgroeiend kind

Een plots overlijden van een opgroeiend kind, buiten verkeersongelukken gerekend, wordt bij wet steeds aanzien als een procedure verdacht overlijden. Dit is voor veel ouders een heel moeilijk gegeven. Buiten een verplichte autopsie om de omstandigheden van overlijden te onderzoeken, is er vaak ook een politioneel onderzoek aan verbonden. Ouders geven aan dat dit vaak als heel traumatisch wordt ervaren. Het erge is vaak dat ouders hierdoor hun kind niet meer mogen aanraken, knuffelen of vasthouden totdat het lichaam van het kind wordt vrijgegeven door het parket. Deze hele procedure is er natuurlijk om kinderen te beschermen maar voelt heel onrechtvaardig aan.

Bij een opgroeiend kind heb je ook steeds recht op een nagesprek met de arts die de autopsie uitvoerde. Weet dat dit soms 6 maanden kan duren alvorens resultaten worden vrijgegeven. En je mag, onder begeleiding, het politierapport over het overlijden van je kind altijd inkijken. Denk na of je eventuele foto’s uit het politieverslag laat halen voor je inkijkt. Normaal gezien worden deze opties je spontaan aangeboden, aarzel niet om er actief naar te informeren als dat niet zo is en je er nood aan hebt. De dienst slachtofferonthaal van het parket is dan vaak het aanspreekpunt om ouders te begeleiden en te informeren over resultaten en bevindingen.

Een autopsie van een kind dat stierf aan de gevolgen van een slepende ziekte is geen verplichting. Praat er zeker over met de arts of bijkomend onderzoek nog essentiële info aan het licht kan brengen.

Wanneer je kindje overlijdt, komt er op een moment ook een heel praktische vraag: kiezen we voor cremeren of begraven? Het is een beslissing die niemand ooit had willen nemen. En toch is het een keuze die gemaakt moet worden. Er is geen juiste of foute weg, alleen wat op dat moment voor jullie als ouders het meest kloppend voelt. Cremeren of begraven is wettelijk verplicht bij elk overlijden vanaf een zwangerschapsduur na 180 dagen na conceptie.

We zetten de mogelijkheden en hun eigenheid rustig naast elkaar.

Cremeren

Bij crematie wordt je kindje na het afscheid gecremeerd. Nadien ontvangen jullie de as, die een bijzondere en tastbare betekenis kan krijgen. De as kan je dan bijhouden, uitstrooien of verwerken in een juweel, glas of kunst. De laatste jaren wordt er steeds meer voor crematie gekozen, ook voor kinderen.

Veel ouders ervaren bij crematie de mogelijkheid om hun kindje dichtbij te houden. De as kan thuis bewaard worden in een urne op een bijzonder koesterplekje, een knuffelurne of iets wat dicht aansluit bij je wensen. Er wordt daarom vaak meer vrijheid en flexibiliteit ervaren. Zo kan as, volgens de wettelijke mogelijkheden ook worden uitgestrooid op een betekenisvolle plek. Bijvoorbeeld de zee of een tuin.

Heb je liever een plekje om naartoe te gaan of wil je de assen niet thuis bewaren dan kan de urne ook worden bijgezet in een columbarium op de begraafplaats. Dit biedt een vaste herdenkingsplek buitenshuis, terwijl het om crematie gaat. Wanneer je kiest voor een columbarium (of een urnegraf), is het belangrijk om rekening te houden met de duurtijd van de concessie. Zo’n plaats wordt toegekend voor een bepaalde periode (bijvoorbeeld 10, 20 of 30 jaar, afhankelijk van de gemeente). Nadien kan een verlenging nodig zijn. Het is goed om je hierover vooraf te laten informeren, zodat je weet wat dit op lange termijn betekent. Na afloop van een consessie kan je natuurlijk ook altijd een aanvraag indien bij de stad of je gemeente om de urne terug te krijgen.

Sommige ouders vinden troost in de nabijheid en beweeglijkheid die crematie biedt. Anderen ervaren het gemis van een vaste plek juist als moeilijk. Ook dat is heel persoonlijk.

Begraven

Bij een begrafenis krijgt je kindje een eigen rustplaats op een begraafplaats of begraafpark. Dat kan in een kinderperk, op een sterrenweide of in een familiegraf, afhankelijk van wat jullie wensen zijn en wat lokaal mogelijk is.

Veel ouders ervaren bij begraven de zekerheid van een tastbare, vaste plek. Het geeft een concrete plaats om naartoe te gaan, om stil te zijn, te praten, te zitten, bloemen neer te leggen of een kaarsje te branden. Het voelt ook vaak aan als een blijvend monument. Een naamsteen of grafmonument kan helpen om het bestaan van je kindje zichtbaar en erkend te maken. Hier zijn de laatste jaren ook heel mooie en kindvriendelijke alternatieven voor. Neem zeker een kijkje op onze pagina met mooie voorbeelden onderaan. Voor sommige ouders is verbondenheid met familie heel belangrijk en kiezen indien dat er is voor het bijzetten in een familiegraf, zodat hun kindje deel blijft uitmaken van de grotere familiegeschiedenis. Bij een plek buitenshuis kan deze plek ook een bijzondere betekenis krijgen en zo ook onderdeel worden van rituelen op vaste momenten. Denk maar aan verjaardagen, bijzondere dagen of feestdagen.

Ook bij een graf werk je meestal met een concessie voor een bepaalde duur. De termijn en voorwaarden verschillen per gemeente. Het kan helpend zijn om daar tijdig duidelijkheid over te krijgen.

Voor sommige ouders brengt een fysieke plek rust en houvast. Anderen ervaren het als zwaar dat hun kindje op één specifieke plaats ligt. Ook hier bestaat geen juiste of foute keuze.

Veelgestelde vragen

Zoals zo vaak in de filosofie van het Berrefonds: ook dit is een heel individuele keuze. Er is geen ‘juiste’ manier van afscheid nemen van je kind. Er is alleen een persoonlijke, unieke manier die bij jullie gezin past.

Thuisopbaring is eigenlijk een heel oude gewoonte die in onbruik is geraakt, maar stilaan terug voorkomt. Het lichaam van je baby of kind wordt dan, meestal in de woonkamer of eigen kamer, opgebaard. Sommige ouders putten troost uit een thuisopbaring omdat hun kind nog even heel dichtbij is en je het nog kan knuffelen en tonen. Een thuisopbaring staat los van de plaats van overlijden. Dit wil zeggen dat je je baby of kind perfect na het overlijden in het ziekenhuis of instelling naar huis kan laten komen om zo nog enkele dagen samen te zijn.

Een thuisopbaring kan ook enkele voordelen bieden. Zo moeten jullie als ouders geen rekening houden met de openingsuren van een funerarium of crematorium. Je kan zelf beslissen wanneer iemand je kind kan komen groeten en je kan je nog alle tijd nemen om enkele laatste herinneringen vast te leggen zoals afdrukjes, foto’s enz. Het geeft jullie vooral de mogelijkheid om in vertrouwde ‘eigen’ omgeving, op eigen tempo, afscheid te nemen. Verschillende deskundigen zijn zelfs van mening dat thuis opbaren een positieve bijdrage heeft in het rouwproces.

Broertjes en zusjes

Sommige gezinnen geven aan dat een thuisopbaring eigenaardig genoeg een fijne ervaring was. Ook voor andere kinderen in het gezin is het een heel concrete manier van afscheid nemen. Ze kunnen nog hun broertje of zusje nog betasten, vasthouden, iets tegen vertellen en stilaan wennen aan het feit dat dood zijn niet hetzelfde is als slapen.

Geurkaarsjes

Als een lichaam overleden is, gaat het doorheen een heel proces. Het kan soms zijn dat er daarbij een specifieke geur vrijkomt. Er zijn technieken zoals oa. koelen waardoor hier meestal niets van te merken is. Sommige ouders geven aan dat ze zich veiliger voelen als er in huis enkele geurstokjes of geurkaarsjes staan. Zo moeten ze zich zeker geen zorgen maken.

Praktisch

Je bespreekt de mogelijkheden best met je uitvaartbegeleider. Hij of zij heeft hier ervaring mee en zal je deskundig adviseren. Een kind kan op verschillende manieren thuis worden opgebaard. Weet wel dat als thuis opbaring je wens is, dat je hiermee rekening houdt bij je keuze van uitvaartbegeleider. Niet iedereen heeft de mogelijkheid in zijn gamma en de expertise.

Een bed- of kistkoeling

Bij een bed of kistkoeling wordt er koeling voorzien onder of rond het lichaam. Indien dit elektrisch gaat maakt dit soms wel lawaai en kan het als storend ervaren worden. Andere technieken laten het lichaam natuurlijker aanvoelen maar zijn beperkter in opbaartijd.

Opnieuw zwanger zijn na het verlies van een kind brengt vaak heel gemengde gevoelens met zich mee. Waar een zwangerschap vroeger misschien vooral vreugde en verwachting bracht, kan er nu ook angst, onzekerheid en spanning zijn. Blijdschap en verdriet bestaan naast elkaar. Hoop en gemis. Dankbaarheid en ongerustheid. Dat is normaal. Je draagt niet alleen een nieuw leven, maar ook het verhaal van je kindje dat je mist.

Zwangerschap

Veel ouders geven aan dat een volgende zwangerschap anders voelt.

• Je durft misschien minder vooruit te kijken
• Je bent alerter op elk signaal van je lichaam
• Je beleeft mijlpalen anders, soms met spanning in plaats van zorgeloosheid
• Je kan het moeilijk vinden om je te verbinden met deze zwangerschap

Sommige ouders voelen zich schuldig tegenover hun overleden kindje. Anderen voelen zich schuldig tegenover de nieuwe baby, omdat het moeilijk is om zich volledig open te stellen. Al deze gevoelens mogen er zijn. Er is geen juiste manier om dit te beleven.

Leven tussen hoop en angst

Opnieuw zwanger zijn na verlies voelt vaak als leven tussen twee werelden. Aan de ene kant is er hoop. Aan de andere kant de angst om opnieuw iets te verliezen. Die spanning kan doorheen de hele zwangerschap aanwezig blijven, en soms zelfs daarna.

Het kan helpend zijn om dit ook te benoemen:
“Ik ben blij, maar ook bang.”
“Het voelt anders dan de vorige keer.”

Je hoeft niet te kiezen tussen die gevoelens. Ze mogen naast elkaar bestaan.

Wat kan helpen?

Er is geen oplossing die alles wegneemt, maar deze dingen kunnen steun bieden:

• Blijf praten over wat je voelt
  met je partner, een zorgverlener of iemand die je vertrouwt
• Zoek ondersteuning
  bij een vroedvrouw, psycholoog of gespecialiseerde begeleiding
• Neem het stap voor stap
  je hoeft niet vooruit te lopen op wat nog komt
• Sta stil bij mijlpalen, op jouw manier
  ook al voelen ze anders
• Blijf ook ruimte maken voor je kindje dat je mist
  beide mogen er zijn

Ook voor partners

Ook partners beleven deze zwangerschap vaak anders dan verwacht. Soms tonen ze hun zorgen minder, of nemen ze een ondersteunende rol op. Het kan helpend zijn om ook samen stil te staan bij wat deze zwangerschap met jullie doet en ruimte te maken voor ieders beleving.

De omgeving begrijpt het niet altijd

De buitenwereld reageert vaak vanuit vreugde:
“Fijn nieuws!”
“Nu komt alles goed.”

Maar voor jullie ligt het vaak complexer. Het kan helpend zijn om grenzen aan te geven:

• wat je wel of niet wil delen
• wat voor jou helpend is om te horen

Tot slot

Opnieuw zwanger zijn na verlies vraagt moed. Je hoeft het niet perfect te doen. Je mag twijfelen. Je mag bang zijn.
Je mag ook blij zijn.

Alles wat je voelt, mag er zijn.

En weet: je hoeft hier niet alleen door te gaan.
Heb je na negen maanden fantastisch nieuws te melden? Stuur ons dan gerust een geboortekaartje van jouw kleine wonder, je mag dan een lieve uitnodiging van ons verwachten.

Verbindende evenementen

Wanneer je zwanger bent, wordt de duur van de zwangerschap uitgedrukt in weken en dagen. Je hoort bijvoorbeeld: 12 weken en 3 dagen of 21 weken en 6 dagen. Dat lijkt soms verwarrend. Zeker wanneer je zelf probeert te tellen of wanneer cijfers een belangrijke rol spelen in medische beslissingen of rechten en plichten. Hieronder leggen we rustig uit hoe die telling gebeurt.

Tellen vanaf de eerste dag van de laatste menstruatie

Een zwangerschap wordt medisch gezien niet geteld vanaf de dag van de bevruchting, maar vanaf de eerste dag van de laatste menstruatie. Dat betekent dat de telling al start op een moment dat je nog niet zwanger bent. Waarom doet men dat zo? Omdat de exacte dag van bevruchting meestal niet met zekerheid gekend is. De eerste dag van de laatste menstruatie is voor de meeste vrouwen wel duidelijk te bepalen en biedt dus een vast startpunt.

Gemiddeld vindt de eisprong en bevruchting ongeveer 14 dagen later plaats. Daarom spreken we vaak over een verschil van ongeveer twee weken tussen de “zwangerschapsduur” en de werkelijke tijd sinds de conceptie. Als je bijvoorbeeld 10 weken zwanger bent volgens de medische telling, is de bevruchting ongeveer 8 weken geleden gebeurd. Het vervelende is dat in België de telling vanaf de conceptie gebruikt wordt in alle wetten die gaan over rechten & plichten. Dit kan dus heel veel verwarring geven. Je denk bijvoorbeeld dat je 22 weken zwanger bent maar bent volgens de wettelijke telling 20 weken zwanger.

Op onze website volgen we steeds de medische telling omdat die voor ouders het meest gekend is tenzij anders vermeld.

Weken en dagen: hoe wordt dat genoteerd?

Een zwangerschap wordt altijd uitgedrukt in volledige weken en bijkomende dagen. Men noteert dit als bijvoorbeeld: 21 weken en 6 dagen of 22 weken en 0 dagen. De dagen worden geteld van dag 0 tot dag 6. Zodra dag 6 voorbij is, start een nieuwe week.

Dat betekent dat:

• 21 weken en 6 dagen (21w6d)
• de volgende dag 22 weken en 0 dagen (22w0d) wordt

Er wordt dus niet afgerond. Pas wanneer de volledige week bereikt is, springt de telling naar het volgende weekcijfer. Dat kan belangrijk zijn, omdat bepaalde medische richtlijnen of wettelijke bepalingen gekoppeld zijn aan een exacte zwangerschapsduur in weken en dagen.

Waarom is die telling soms zo belangrijk?

Voor veel ouders zijn weken en dagen gewoon een manier om de groei van hun baby te volgen. Maar wanneer een zwangerschap anders loopt dan gehoopt, kunnen die cijfers plots een grotere betekenis krijgen. Ze kunnen verbonden zijn aan medische beslissingen, registraties of wettelijke bepalingen. Dat maakt het extra belangrijk dat je goed begrijpt hoe de telling gebeurt. Het kan bijvoorbeeld het verschil maken ivm de achternaam van je baby en het recht op moederschapsrust. Om deze reden is het uitstellen van een bevalling of zwangerschapsafbreking soms iets om over na te denken. Als je twijfelt over je exacte zwangerschapstermijn, kan je altijd je arts of vroedvrouw vragen hoe die berekend werd en welke datum officieel wordt aangehouden. Wij weten uiteraard dat cijfers maar een deel van het verhaal vertellen. Achter elke week en elke dag schuilt een kindje dat gedragen en geliefd wordt.

Rouw en verdriet zijn heel complex en persoonlijk. Rouw kan heel erg overweldigend, onvoorspelbaar en grillig zijn. Je wereld staat stil terwijl diezelfde wereld voor anderen gewoon doordraait. Dat kan ontzettend eenzaam en bevreemdend voelen.
Als Berrefonds hopen wij je te kunnen laten zien dat je niet alleen bent.

We willen je ook de kracht en de tools geven om te ontdekken dat wat je ook voelt normaal is.
Rouwen is hard werken en wie een kind verliest, heeft vaak het gevoel dat hij of zij nog veel meer verliest. Want rouw is als een inktvlek die impact heeft op alle aspecten van je leven. Een kind verliezen, verandert alles.

We hopen je hier wat inzichten en houvast te geven over rouw. Geen theorie uit ‘de boekskes’, wel vanuit de praktijk. Vanuit wat wij elke dag zien en horen bij ouders die je al zijn voorgegaan.

In de stilte van een verloskamer, waar liefde en afscheid zo dicht bij elkaar liggen, kunnen kleine, tastbare dingen van onschatbare waarde zijn. Het uitzoeken van een wikkelhemdje of -dekentje voor je baby is zo’n moment. Een gebaar van ouderschap, van zorg, van verbondenheid. Via Berrefonds beschikt elke verloskamer over een zorgvuldige voorraad handgemaakte stuks in vijf verschillende maten. Zo is er voor elk kindje, ongeacht de zwangerschapsduur, een passend outfitje beschikbaar.

Handgemaakt met zachtheid en liefde

Elk kledingstukje en elk dekentje werd met de hand gemaakt door warme, toegewijde vrijwilligers. Mensen die met zachtheid naaien, breien en samenstellen, met respect voor hoe kwetsbaar en kostbaar deze momenten zijn. Elk stuk is uniek, met eigen kleuren, patronen en details. Er is keuze uit verschillende designs en tinten, zodat ouders iets kunnen kiezen dat echt bij hun baby past. Sommigen voelen zich aangetrokken tot zachte neutrale kleuren, anderen tot een warm accent of een motief dat bij hen past. Wat gekozen wordt, is altijd goed omdat het gekozen wordt uit liefde.

Wat ouders kunnen kiezen

In de verloskamer is doorgaans een assortiment aanwezig waaruit ouders kunnen kiezen, waaronder: een zacht hemdje, wikkeldekentje, klein luierbroekje, een setje van twee mutsjes en of bijhorende sokjes. Alle items zijn afgestemd op de fijne, kwetsbare huid van een baby en zorgvuldig afgewerkt met zachte materialen en aangepaste maten.

Een waardevol moment van ouderschap

Het uitzoeken van een setje kan een intiem en betekenisvol moment zijn. Samen kijken, voelen, kiezen. Je baby aankleden, een mutsje voorzichtig opzetten, een dekentje omslaan. Het zijn kleine handelingen die helpen om het ouderschap tastbaar te maken en herinneringen te creëren die blijvend zijn. Sommige ouders willen zelf kiezen, betrekken hun andere kinderen, stemmen af op hun geboortekaartje of anderen laten het liever aan de zorgverlener over. Alles mag, niets moet. Er is geen juiste manier. Er is alleen wat op dat moment goed voelt.

Ook bij de watermethode

Wanneer ouders kiezen voor de watermethode, kan het eveneens helpend zijn om vooraf een dekentje of setje uit te zoeken. Bij de watermethode wordt het kindje in een kom of badje met water gelegd. Het water ondersteunt de tere huid en kan helpen om het lichaam zachter te laten voelen en een meer natuurlijke, roze kleur te behouden. Dit geeft ouders vaak de kans om hun baby rustig te bekijken en te ontmoeten. Meer informatie over deze methode vind je hier.

Wanneer het moment komt om het kindje uit het water te halen, kan het in een wikkeldekentje worden gelegd. Dat geeft bescherming en geborgenheid, en vormt voor veel ouders een teder overgangsmoment. Bij het definitieve afscheid kunnen ouders er dan voor kiezen hun baby volledig aan te kleden zoals zij dat wensen. Met zorg, met aandacht en op hun eigen tempo.

Zelf iets maken met extra betekenis

Naast de beschikbare stuks bestaan er ook tal van patronen voor wie zelf iets wil maken. Ouders, familieleden of vrienden kunnen met eigen stoffen een kledingstukje, mutsje of dekentje creëren. Dat kan een extra persoonlijke betekenis geven: een stukje stof van een sjaal, speciaal kledingstuk, zorgvuldig uitgekozen stof of deken kan zo worden omgevormd tot iets dat speciaal voor dit kindje gemaakt is. Ook dat is een vorm van liefde zichtbaar maken.

In elk detail zoals een stiksel, een lintje, een zacht stofje schuilt dezelfde boodschap: elk kindje verdient het om met zachtheid en waardigheid omhuld te worden. En elke ouder verdient de ruimte om dat op zijn of haar eigen manier te doen.

Als je baby sterft, kan je in sommige ziekenhuizen vandaag kiezen voor een wateropbaring. Dit kan een goede bewaarmethode zijn om het broze lichaampje en de tere huid van je baby langer mooi te houden zodat jullie afscheid kunnen nemen en mooie foto’s laten nemen. Maar ook deze keuze is heel individueel.

Hoe gaat het in zijn werk?

Je baby wordt door de vroedvrouw in een kom met water gelegd. Dit is gewoon kraantjeswater dat je elke dag ververst en helpt de verkleuring van je baby tegen te gaan. Door osmose zal je baby ook wat voller lijken. Deze bewaarmethode wordt vooral bij kleine baby’s toegepast.

Voor sommige ouders is het fijn om hun kindje op deze manier goed te kunnen bekijken, anderen vinden het net beangstigend om hun kindje onder water te zien. Het is vooral belangrijk dat deze methode correct wordt toegepast en dat jullie het eerst goed doorpraten. Deze methode kan bijvoorbeeld iets minder geschikt zijn in combinatie met andere wensen die je misschien hebt zoals wiegen, aankleden of veelvuldig vasthouden van je kleine baby. Als je baby al kleedjes aanheeft moeten deze wel telkens uitgedaan worden als hij weer onder water gaat.

Let wel! Dit is een bewaarmethode voor de periodes dat je je baby niet vastneemt of wil wiegen. Het is niet de bedoeling dat je door deze bewaarmethode geen ouderhandelingen kan stellen die net zo belangrijk zijn voor de verbondenheid met je baby en je rouwproces. Je baby aankleden, inbakeren, strelen, wiegen en knuffelen zijn, als je daar zelf behoefte aan hebt, zeer belangrijk.

Je kan heel wat details over de watermethode nalezen op deze Nederlandse website. We waarschuwen je wel graag even voor de foto’s die je op deze website kan zien. Die kunnen confronterend voor je zijn.

Sommige ouders vinden het onnatuurlijk om hun overleden baby te transporteren in een wagen van de uitvaartbegeleider. Ze stellen soms de vraag of het niet anders kan. Alles hangt af van de leeftijd van je stilgeboren baby. LINK WETTELIJKE ZWANGERSCHAPSDUUR

Bij een overlijden voor 180 dagen zwangerschap is je baby volgens de wet geen ‘rechtspersoon’, wat eigenlijk betekent dat hij of zij voor de wetgever niet bestaat en dus geen formele rechten of plichten heeft. Bovenstaande omschrijving is uiteraard voor ouders zeer pijnlijk om te lezen. Voor hen is de baby absoluut een persoon en nog wel hun kind.

Indien je baby geboren is onder de grens van 180 dagen mag je je overleden baby zelf vervoeren. Hou er wel rekening mee dat dit psychologisch ontzettend zwaar kan zijn en weet dat je altijd hulp kan inschakelen door even te informeren in het ziekenhuis of bij je uitvaartbegeleider.

Na 180 zwangerschapsdagen ben je verplicht om gespecialiseerd vervoer in te schakelen. Je moet dan beroep doen op een uitvaartbegeleider. Sommige uitvaartspecialisten hebben aangepast vervoer voor kleine kinderen. Vaak is er veel bespreekbaar.