Oma of opa worden is volgens velen één van de allermooiste dingen die je kan overkomen. Maar wat als het ondenkbare gebeurt? Wat als het kleinkind waar je zo reikhalzend naar uitkeek niet levend geboren wordt? Of als het kleinkind waar je zo vaak mee knuffelde er plots niet meer is om te verwennen? Dan zorgt dat meestal voor een intense golf van dubbel verdriet. Want als grootouder heb je je eigen verdiet om het verlies van je kleinkind, maar je ziet ook het enorme leed van je eigen kind. Je snakt er misschien naar om je eigen ouderrol op te nemen en, net als vroeger bij een kapotte knie of het eerste liefdesverdriet, je kind af te schermen van zo’n verschrikkelijke pijn. Alleen… hier valt niets af te schermen of op te lossen.
De situatie waarin grootouders van de ene op de andere dag worden gekatapulteerd is ongelofelijk complex en moeilijk. Er zijn geen juiste antwoorden, pasklare oplossingen of must do’s. Er is alleen onzekerheid, twijfel en verdriet. In ons boek ‘Het rouwt in jou‘ probeert het hoofdstuk over verdrietige oma’s en opa’s een beetje houvast te bieden. Want wij horen vaak van grootouders dat zij soms worden geconfronteerd met heel heftige reacties van ouders. Soms harde reacties waar ze niet altijd raad mee weten. Vaak is het een geruststelling om te lezen dat dit eigenlijk vaak een teken is van jullie familieband. Ouders van een overleden kind durven vaak hun meest rauwe emoties, hun grootste wanhoop tonen aan hun eigen ouders. Dit omdat ze weten dat dit vaak de laatsten zijn die hun in de steek zullen laten.
Verbindende momenten en interessante links
Heel wat oma’s en opa’s vinden troost en verbinding door zich in te zetten als vrijwilliger voor onze vzw en ze nemen ook heel vaak deel aan onze evenementen. Op ons online platform Glinsterhulp kunnen grootouders verbinden met lotgenoten en speciaal voor hen organiseren we ook gezellige grootoudernamiddagen in elk Koesterhuis.
