Gedichten

Ze worden gemist, al het kleins dat, in en uit, onze buiken niet groot kon worden. Al het leven dat wij in ons vrouwenlichaam veel te kort bij ons hebben mogen dragen. Alles wat al zo goed in ons leven paste, maar hier nooit, of maar even, mocht zijn. In alle warmte en zachtheid, getekend door angst en verdriet. Waar liefde en verbondenheid, vanaf het allereerste bestaan, in onze harten worden gedragen. Ze worden gemist.

Doordat jij jouw ogen sloot, zijn de mijne geopend Jij hebt mij laten zien dat het leven niet vanzelfsprekend is Dat je kunt zijn zonder te leven Dat je kunt zien zonder te kijken Jij hebt mij laten zien wat onvoorwaardelijke liefde is Dat liefde altijd overwint Doordat jouw lichaam niet meer ademde, kreeg ik lucht Jij hebt mij laten zien dat het leven zin heeft Dat je kunt lachen als je huilt Dat je kunt spelen als je lijdt Jij hebt mij laten zien dat het altijd weer zomer wordt Dat de tijd altijd doorgaat Doordat jij bent weggegaan, zijn wij gebleven Jij hebt mij laten zien dat alles voorbestemd is Dat je kunt vliegen zonder vleugels Dat je kunt ademen zonder lucht Jij hebt mij laten zien dat jij alles al wist Dat de zon altijd schijnt

Je bent overal waar ik ga. Ik voel je zo dichtbij en tegelijk zo veraf. Denken aan jou lach doet mijn ogen overstromen van tranen. Jouw intense liefde vulde ooit mijn hele hart, nu voelt het als een pijnlijk groot zwart gat. Je was, je bent en zal altijd mijn alles zijn. Eens het zonnetje in huis, nu mijn mooie volle maan. Ik hoop dat je ooit licht zal brengen in deze duisternis.

Aanwezig
Zo aanwezig in mijn hart en leven
immens afwezig
tezelfdertijd

Hoe bruusk jouw leven eindigt
de wereld kantelt
een voor en na

Verbonden
boven tijd en ruimte
en diep verdrietig –
had ik je maar wat langer gekend

Zoeken
hoe de kwetsbaarheid van het
bestaan omarmen
Kan ik ik het leven vieren
– kostbaar, om jou te eren?

Kiezen
voor het leven en liefde
boven donker en angst
dat is jouw geschenk aan mij

In de luwte van de tranenstorm
Terwijl verdriet diep vanbinnen onzichtbaar verder raast

Wanneer het leven hervat, de klok steeds
verder tikt
En de tijd toch stil blijft staan

Zodra men zegt: het ergste is voorbij
Maar je jouw verhaal nog duizend keer
vertellen wou

Dan zeg ik
Ik ben hier voor jou

Hoe leef ik verder?
zonder moeder,
zonder parel van een dochter?

Mijn wortels reiken, zoeken
blind naar mijn moeder
Mijn ogen turen naar de hemel,
rusteloos …
Op zoek naar die ene
schitterende ster …

Hoe zou het zijn?
Hoe zou ze zijn geworden?
Hoe zou onze moeder-dochterband zich verder ontvouwen?

Tussen wortels en sterren sta ik stil,

Verweesd.

Als een boom die een
belangrijke tak mist…
Hoe kan ik nog groeien?
Hoe kan ik nog hoopvol naar de zon reiken?
Hoe kan ik nog vrucht dragen
en zachte lommerte bieden
aan wie ik liefheb?

En toch, heel stil, groeide er
nieuw leven in de schaduw
van gemis

De afgelopen 10 jaar leerden
mijn bladeren hoe ze weer
licht konden vangen.

Vier kleine kerels werden groot
Hun ogen vol leven
Hun hart kloppend
op het ritme van de toekomst

Een lieve man aan mijn zijde,
en samen
groeien we verder

Soms fluistert de aarde …
Dagelijks antwoordt de nacht.

En even, heel even
lijkt alles één adem.

Dankbaar voor wat was.
Dankbaar voor wat is.
Dankbaar voor wat nog komen zal.

een rups een cocon een vlinder anders een droom haar schoot onze armen anders dan wij, bomen in een bos bliksemschicht, gespleten hout wij, dezelfde bomen anders een fladderende vlinder ontkiemde kleurenpracht een herinnering slechts een herinnering liefde blijvende liefde anders dan voorheen

Mijmerend lig ik in het lange gras. Ik denk aan wie ik was, Voordat ik jou verloor, En mijn wereld helemaal bevroor. In de verte hoor ik bijengezoem. Langs mij zie ik een paardenbloem. Een metamorfose is dichtbij. Ook al vullen angsten mij. Zullen ze ooit uit m’n gedachten verdwijnen? Zal de zon ooit het juiste pad beschijnen? Zal ik ooit een doorbraak kennen? Of blijf ik van de waarheid rennen? Dit is het lot wat mij is toebedeeld. Dan vraag ik aan mijn spiegelbeeld, Wanneer voel ik me weer mens? Op papier schrijf ik mijn wens. Een briefje met een keurig vouwtje Door mijn vingers glijdt een touwtje. Een ballon eraan geknoopt. En een boodschap die op antwoord hoopt. Helemaal tot aan de maan. Voor altijd van ons heengegaan.

Paolo,Ti parlo spesso, lo sai. con il cuore. ti cerco nel vento,e mi sembra che il vento risponda con la tua voce.Hai lasciato un vuoto, sì…ma anche una forza che non sapevo di avere.Cammino con la tua mano invisibile nella mia.Mi spinge avanti quando tremo,mi consola quando il cuore vacilla.E ogni volta che sorrido,sento che anche tu sorridi con me, da lassù.Non ti vedo, ma ti riconosco in tutto.In un raggio di sole, in un profumo, in un ricordo che scalda il cuore.Tu sei il mio angelo,perché continui a tenermi la mano anche da un cielo che non è poi così distante.TI AMERÒ PER SEMPRE,PICCOLO CAMPIONE DI ZIA.

Vandaag is weer een dag verder van, de moment dat ik je in mijn armen mocht houden. Een dag verder van kijken naar hoe mooi je bent, en weer beseffen dat dit straks het laatste is van een herinnering die ik neerpen. Voelen dat mama zijn ook heel pijnlijk is, want voor je het weet is niets nog hoe je dacht dat het zou zijn. Enkel nog leegte en pijn. Ik vlieg naar je toe iedere avond in mijn gedachten en geef je een dikke knuffel en een zoen, want verder is er niets meer dat ik voor mezelf kan doen. Dan je meedragen iedere dag, tot we elkaar weer tegen komen na die verschrikkelijk moeilijke dag.

Ooit waren we dikke vrienden, enfin, dat dacht ik toch. We waren close, enfin, dat dacht ik toch. En plots… plots keerde het tij: je wilde me niet meer kennen, je wilde me niet meer met me praten, je wilde me niet meer zien… Vanwaar die ommekeer? Het doet me pijn, enorm veel pijn. En toch ga ik verder, niet voor mezelf maar voor jouw kinderen.

Mijn diepste verlangen Hoe je In alle stilte Zoveel kon doen bewegen Me hebt meegenomen Naar een plek Waar ik niet wou zijn Maar wel moest Om jou te zien schijnen Me leerde opnieuw ademen Hoewel ik niets liever wou Dan jouw adem zijn.

Tijd Er is een tijd van troost van verbondenheid van samenzijn van zachte nabijheid Met Noah

Ik speel met gedachten en gevoelens in de wind Ze tollen rond om in los door mij ik ben zij zijn gaan liggen

Een groot woord Een ruim begrip Metamorfose De ruimte Slorpt je op Maar de omgeving vormt je Geef jezelf En dan Vind jezelf

Voorzichtig licht De winter weet nog niet dat hij aan het verdwijnen is. Hij houdt zich schuil in koude ochtenden, in aarde die haar adem inhoudt. En toch— daar is een narcis. Niet uitbundig. Gewoon aanwezig. Geel, alsof iemand een klein lichtje vergat uit te doen. Ik blijf staan. Want wie goed kijkt, ziet hoe hoop niet stormt maar sluipt. Hoe ze zich laat zien in tere tekens die geen belofte schreeuwen maar fluisteren: ik ben er. De dagen leren opnieuw hoe ze langer kunnen zijn. Het licht raakt mijn handen zoals herinneringen dat doen— zacht, en plotseling overal. Alles wat bloeit draagt iets van jou. In geel. In warmte. In dat wonderlijke moment waarop de wereld even zegt dat verlies en liefde naast elkaar kunnen bestaan. De lente ontluikt zoals jij dat deed: stil, vol betekenis, en voor altijd deel van het licht.

Waar je ook bent.
Je bent bij mij.
Vlieg nu maar hoog
Hoog heel hoog
Vlieg hoog vlieg
Vlieg mijn kind vlieg hoog
Gewoon vlieg.

BELIEVE IN ANGELS

Weerloos. Zo klein en kwetsbaar, te broos voor deze wereld. Met zachte knuffel liefdevol ingeduffeld voor je reis naar de sterren, heb ik je even op handen mogen dragen, je teder aan mijn hart gedrukt, dat troostte me. Ik heb je meegenomen naar de hoogste top van mijn emoties en stilletjes schreeuwde ik het uit: Oh ja, ik wou liever met je spelen en af en toe een ruzietje maken, samen lachen om een niemendalletje, of een traantje laten voor een klein verdriet, maar ik moet je nu laten gaan, niet helemaal, maar toch een beetje, want volledig loslaten kan ik niet, al heb ik je niet echt gekend, we hebben elkaar ontmoet en dat maakt me toch een beetje blij.

Hoe je sprong op je fiets van Peugeot, voor de laatste keer, wetende: hierna is ”ons” niet meer. “Misschien is het beter zo, ook al doet het duizendmaal zeer.” De gedachte aan jou keert steeds maar weer, al was het niets, en niet meer. En ergens, ook al mag het niet, hoop ik dat je me weer ziet, en ons niet vergeet in het nergens Dat diezelfde vonk, die toen zo mooi blonk, er weer was toen we samen lagen in het gras. Bevend in de regen, en toch nog even bleven. We hadden elkaar. En nog zoveel te geven En toch ben ik dankbaar. Dankbaar dat ik de mooiste momenten van mijn leven met jou mocht beleven.

En ik ademde nog één laatste keer. Geen pijn, geen verdriet, alleen leegte, en in die leegte voelde ik alles. De wind die zacht langs me blies, Het fluisteren van de bomen, het licht dat schimmerde van de avondzon, verbleekt en breekbaar. De aarde rook naar regen en gras, zo levend, terwijl ik stil verdween. Ik sloot mijn ogen, voelde de stilte, en toen liet ik los.