Gedichten

wie was je
was je een jongen of een meisje
je was en blijft ons eerste kind
je was er en je bent er nog
maar nog voor je levensvatbaar was ging je onverwachts op reis… heel ver weg
jouw vertrek gebeurde plots en heel snel, zo plots uit het niets
we hebben je nooit gezien
we hebben je nooit gevoeld
we hebben wel héél zachtjes tegen jou gefluisterd
een droom spatte uiteen
vragen stellen kon toen niet
en het leven ging verder
en ik bleef alleen of niet…
maar je leeft in mij, geheel onbekend, maar niet onbemind
voor altijd in mijn hart al 44 jaren lang

Je mama verdwaalt soms In haar hoofd Op zoek naar details Bang dat ze vervagen Door de mist Die als een sluier verdriet Langs jouw lege bedje Binnensluipt Als de uren zich vullen met leegte Haar ook ‘s nachts Uit haar dromen haalt Kil op de grond zet Waar ze de weg zoekt Jou vindt Tussen tranen van liefde En eindeloos gemis Stilletjes de krakjes probeert te lijmen Van haar hart Rond het jouwe

Daar gaat iets, zomaar in het licht, een glimp van iets warms, een zacht gezicht. ’s Avonds met wijn denk ik stilletjes na, over kansen die komen en woorden die gaan. Twijfel houdt me stil, een stilte zo klaar, misschien blijft het slechts een droom, zonder gebaar.

Ver boven de wolken
En heel dicht bij de maan. Zie ik een mooi klein huisje tussen duizenden sterren staan.

Waar jullie wonen in lieve liefde. Met een lach op jullie gezicht.
Daar waar jullie eeuwig stralen
In het allermooiste licht.

Waar jullie vliegen langst regenbogen
En voor altijd zullen bestaan
Totdat we ooit weer samen zijn
In het huisje langst de maan.

Ik ben één op zes Ik ben één op zes De stilte die niet klinkt De leegte in mijn armen De droom die langzaam zinkt Ik ben één op zes In tranen die ik deel Maar ook in woorden zonder stem Die pijn is reëel Er zijn er velen zoals ik Maar toch is het zo stil Een hart dat breekt in duizend stukjes Terwijl de wereld verder wil Maar ondanks de stilte en het gemis Is er een kracht in delen van wat er niet is Een verhaal, een herinnering, een zachte traan En zullen we nooit alleen staan Ik ben één op zes Maar nooit alleen

verdriet
is ook liefde

een vorm van loslaten
ook al willen we vasthouden

verlies is dat ook

ik wil je vasthouden
krampachtig
terug bij me brengen
maar ik kan alleen maar loslaten
je bent al weg
de leegte
is de liefde
die jij voor me bent

vertrouwen op wat komt
positief naïef
wat is het alternatief

ik pieker in mijn bed
wat doe ik verkeerd
wat kan er anders
wat ging er mis

adem
stop
vertrouw

het komt
jij komt
ik weet het zeker
ook al weet ik niets
met zekerheid

jij bent er al
dat weet ik wel

deeltje van ons

we zitten er even niet in
in het leven
zeggen we tegen elkaar

we snakken naar rust
vakantie
voelen de leegte des te meer
van het nieuwe leven
dat we niet verwelkomen binnen twee maanden

elke zwangerschapsaankondiging
knoopt mijn maag

het gaat niet altijd even goed
ik ben vaak droevig
maar evengoed soms blij
alles gaat verder
en de tijd tikt genadeloos

mijn cyclus ligt overhoop
net zoals mijn hart
binnenkort is het augustus
en ben je er niet

laat het los
geef het tijd
alles komt goed

iedereen bedoelt het goed
maar wij zitten er even niet in
niet in het nieuwe leven
en ook niet meer in het oude

beetje niemandsland
waar we zijn
zonder jouw komst

De dokter sprak zachte woorden
maar het gewicht was zwaar.
Je bent onvruchtbaar.
Een eigen kind zul je nooit dragen,
op jonge leeftijd kreeg ik dit te horen.
Mijn droom ineens verloren.
Toch raakte ik zwanger.
Al kwam ik er pas na 14 weken achter.
lk mocht moederliefde gaan ervaren
al was dat maar voor even.
Namelijk 2 weken.
Toen werd ik mama van 2 sterretjes
die nu hoog boven de wolken zweven.

Een reis van liefde en verlies,
waarbij enkel herinneringen blijven leven.
Dat mijn 2 sterretjes voor altijd voortleven in mijn hart.
Als kostbare schat die mij nooit meer verlaat.
Dat Valentijn nooit meer hetzelfde zal zijn.
Sinds mijn sterretjes in de hemel zijn, zo klein.  

Lya en Luā, jullie zullen altijd in m’n hartje zijn.  

Veel liefs, jullie mama  

Zoals je daar zo eenzaam staat

je handen leeg je ogen neer

geslagen 

door de harde vuist van zwaar verlies.

In het diepste diep van troebel water

zie je ogen glinsteren, 

weerkaatsing van warme zonnestralen

over je haren, je wangen

over koud verdriet.

Met open handen zal je zwaaien

met lange passen zal je gaan 

en verscholen onder je jas

op je naakte huid, 

blijven dragen je kind

altijd.

Als ik woorden vond voor hoe missen was, dan schreef ik boeken vol. Te beginnen bij de droom naar jou en eindigen bij hoofdstuk rouw. Pagina’s over koesteren die werden plots terug wit. Leegte kreeg een nieuw gezicht nu het eeuwig naast ons zit. Zinnen zullen herschreven worden en avonturen weer gemaakt. Liefde in de hoofrol spelend, missen iets waar je nooit meer af geraakt.

vanachter de wolken 

een regenboog verwelkomen 

doorheen betraande regen 

de zon van nieuw leven 

en alles tegelijk voelen

goed dat een mens kan vragen

om ruimte, om tijd, om rust

om de kamers van het hart

op orde te stellen met voor alles 

een plek voor wat het nodig heeft

en dat de regenboog onze 

verwondering voedt en ons 

gemoed volpompt met moed 

ook met blijdschap de toekomst tegemoet 

Door de pijn in mijn hart Voel ik me nu zo verward Zoveel pijn Omdat jij nu niet meer bij me kan zijn Lieve Faylo beer Het gemis wordt steeds meer en meer Ik hoop dat dit stopt Want echt het lijkt wel of men hart niet meer klopt Zoveel honden Maar ik en jij waren met mekaar verbonden Nooit meer samen spelen Nooit meer samen delen Nooit meer samen in de regen Daar kan ik niet tegen Nooit meer samen slapen Samen door de raam gapen Nooit meer samen praten Geen zetels meer zonder gaten Nooit meer Faylo beer Wat doet dit zeer

2 harten groot 1 hartje klein mini vingertjes kriebelteentjes intens verwacht plots verzwakt natuur op hol van de kaart oneindig gemis toch verjaren foto’s met een grens dromen van toen en later krassen op 2 grote zielen sterretje lief

In ons huisje van verdriet Word ik weer vroeg wakker Het besef gaat diep Ik verschiet Je bent er niet Mijn hart Vol pijnlijke scheuren Gaten van gemis Van iets dat was Nooit meer zal zijn Nooit meer gewoon is In ons huisje zo vol van verdriet Het verdriet bevangt mij Als een mantel van liefde Ik hou van mijn verdriet Het enige tastbare Van jij die er niet meer bent Die niemand ziet Nee geen zorgen We zijn veilig In ons huisje vol liefde Maar toch nog even Ook het verdriet

Op slag Onverwacht Vol verwachting en Vol liefde Op slag Onverwacht Vol verdriet en Vol leegte Op slag Onverwacht Niet meer en Voor altijd Jij*

Zo voelt het, sinds jij er niet meer en voor altijd bent. Vanbuiten lijkt er niks veranderd. Alles is zoals het was en toch, alles is anders. Ik ben ik maar ik ben nu ik met jou en, ik ben ook ik zonder jou. Zonder jou geen ik en, ik kan niet zonder jou. Alsof ik mezelf speel. Zo voelt het, sinds jij er niet meer en voor altijd bent. Alsof ik mezelf speel en mijn tekst ben vergeten.

− Kijk eens wat er op de trui van je broer staat. − Een raket! − Inderdaad. − Daarmee kunnen wij naar de maan vliegen, naar mijn zusjes. − Wat een goed idee lieve schat. − En dan doen we het deurtje van de maan open, zodat we naar binnen kunnen gaan, en dan kan ik met     hen spelen.

Hoe vertel je aan collega’s dat je terugkomt? Niet van je roze wolkenperiode, of de periode waarin je ‘het ritme’ met je baby’tje zoekt. Of waar je je borsten afstemt op je kleintje en vice versa. Nee. Ik kom terug van de donkerste periode uit mijn leven. Uitgeput, en moe. Doodmoe. Letterlijk. Geen babyspam of wijze mamaraad nodig tijdens de lunchpauze. Geen ‘Ik heb nog kleertjes in maatje 68 voor jou opzij liggen’ of ‘Hoe verloopt de borstvoeding?’. Wel liters begrip en dozen vol zakdoeken. Handen die me dragen. Verwachtingen die laag beginnen en stilletjes terug kunnen opbouwen. Een nieuwsgierige liefdevolle blik die een foto’tje wilt zien. Een knipoog die verteld dat het oké is. Een oprechte ‘hoe is het met jou?’ om de dag te starten. Een warm kopje thee als het even niet meer lukt. Een luisterend oor als ik mijn – gebroken – hart wil luchten. Kortom: Een werkplek waar ruimte is, om te zijn, ik met al mijn verdriet, en ook een beetje jij*. *Uma

Kind in aarde aan de anderstalige zijde van akkerappeltjes aan de andere kant van een aardbeienveld aai de avondsterretjes waaronder een wereld woont Kind in barrevoetskleuren blijf niet achter met een boekentasje van bloed & blubber blijf me bij in kleuren van bloemen & ballonnen bewaar mijn abnormale vaderhanden bij dit Kind in cornflakesstatus crazy hoe crazy clowns doen crazy hoe clowns ook huilen soms & cocon van een vlinder poppemie Kind in dromendingen dat ik u in dierenogen denk dat ik u in dagvlinders zie dicht bij elkaar de draaimolens draaien Kind in engelenland & een egeltje dat ademt als een egeltje & een eland & een eekhoorn aan u ook Kind in faalgewaad fout afscheid van een fraai feestspel fout vaarwel aan de fabeltjesmeisjes de feeën fataal hoe wij u kwijtraken Kind in grasveldgreppel graai in deze lettertjes van leven grijp deze woorden graag vast & groei groei Kind in humushuisje heb u lief uw handen & haartjes lief als een heelal hoor er huilt een hyena in mijn hoofd Kind in isolatiekuil idioot in de put idioot in de rimboe idioot in de wolken Kind in jaargetijdenjas jongen van drie drie drie drie jongen van een bodemloos karretje met jeugdjuwelen jongen in een jutezak ja een jutezak Kind in kabouterkistje knuffel de kastanjes op de klei knuffel de koekjes bij de knikkerbaan kus de koude kinderen van uw krankzinnige klas & kijk Kind in limonadesirooplichaampje lintjes ter versiering van uw hartje leg ik hier om uw hartje luister Kind in modderplasjesmodus modderfiguurtje in een mooi moederland mannetje met minder dan niets meer monsters meppen om de oren van meegroeiouders Kind in nachtmerrieverblijf nat tot op het naaktste botje naakt tot op het laatste restje nestje Kind in onderaardebootje ondersteboven ongeluksvogel ondersteboven omgehakt Kind in piratenschipplankjes pikdonker panorama & pijn pijn als pennenkrassen Kind in rabbeltaalracebaan rugwaarts in een rauwkleurig racewagentje rugwaarts in een roodgemaakte regenboog & rood rijmt stom op dood Kind in slaapliedjesstilte speelgoeddieren met strikjes schoon sneeuwpoppenwit sprookje schoon stapelgek schepemmertje in de storm van slaginstrumenten Kind in tuimelkarretje tast aan de tepeltjes van moedertijd tast aan de teelaarde van vaderland tedere tovenaars brengen u dan terug Kind in u ukje ukje uppercut Kind in vrouwenbuikvorm verstop u niet voort verkleed u in een vogeltje op een vlakte van veld verblijf op een vruchtbare plaats een oase & voel Kind in weilandput wacht op mij ik wacht op u & we worden wakker in deze woorden op wit Kind in zon zak niet weg in zeepaardjes zak niet weg in zandwolven zon is zo in zoon