Gedichten

Ik speel met gedachten en gevoelens in de wind Ze tollen rond om in los door mij ik ben zij zijn gaan liggen

Een groot woord Een ruim begrip Metamorfose De ruimte Slorpt je op Maar de omgeving vormt je Geef jezelf En dan Vind jezelf

Voorzichtig licht De winter weet nog niet dat hij aan het verdwijnen is. Hij houdt zich schuil in koude ochtenden, in aarde die haar adem inhoudt. En toch— daar is een narcis. Niet uitbundig. Gewoon aanwezig. Geel, alsof iemand een klein lichtje vergat uit te doen. Ik blijf staan. Want wie goed kijkt, ziet hoe hoop niet stormt maar sluipt. Hoe ze zich laat zien in tere tekens die geen belofte schreeuwen maar fluisteren: ik ben er. De dagen leren opnieuw hoe ze langer kunnen zijn. Het licht raakt mijn handen zoals herinneringen dat doen— zacht, en plotseling overal. Alles wat bloeit draagt iets van jou. In geel. In warmte. In dat wonderlijke moment waarop de wereld even zegt dat verlies en liefde naast elkaar kunnen bestaan. De lente ontluikt zoals jij dat deed: stil, vol betekenis, en voor altijd deel van het licht.

Waar je ook bent.
Je bent bij mij.
Vlieg nu maar hoog
Hoog heel hoog
Vlieg hoog vlieg
Vlieg mijn kind vlieg hoog
Gewoon vlieg.

BELIEVE IN ANGELS

Weerloos. Zo klein en kwetsbaar, te broos voor deze wereld. Met zachte knuffel liefdevol ingeduffeld voor je reis naar de sterren, heb ik je even op handen mogen dragen, je teder aan mijn hart gedrukt, dat troostte me. Ik heb je meegenomen naar de hoogste top van mijn emoties en stilletjes schreeuwde ik het uit: Oh ja, ik wou liever met je spelen en af en toe een ruzietje maken, samen lachen om een niemendalletje, of een traantje laten voor een klein verdriet, maar ik moet je nu laten gaan, niet helemaal, maar toch een beetje, want volledig loslaten kan ik niet, al heb ik je niet echt gekend, we hebben elkaar ontmoet en dat maakt me toch een beetje blij.

Hoe je sprong op je fiets van Peugeot, voor de laatste keer, wetende: hierna is ”ons” niet meer. “Misschien is het beter zo, ook al doet het duizendmaal zeer.” De gedachte aan jou keert steeds maar weer, al was het niets, en niet meer. En ergens, ook al mag het niet, hoop ik dat je me weer ziet, en ons niet vergeet in het nergens Dat diezelfde vonk, die toen zo mooi blonk, er weer was toen we samen lagen in het gras. Bevend in de regen, en toch nog even bleven. We hadden elkaar. En nog zoveel te geven En toch ben ik dankbaar. Dankbaar dat ik de mooiste momenten van mijn leven met jou mocht beleven.

En ik ademde nog één laatste keer. Geen pijn, geen verdriet, alleen leegte, en in die leegte voelde ik alles. De wind die zacht langs me blies, Het fluisteren van de bomen, het licht dat schimmerde van de avondzon, verbleekt en breekbaar. De aarde rook naar regen en gras, zo levend, terwijl ik stil verdween. Ik sloot mijn ogen, voelde de stilte, en toen liet ik los.

That you will leave, like all
things leave, that you have left, 
that you left. The lilacs brace
themselves for this sort of blue.

The howl and bloat, a mechanical
melancholy. My hobby. My horse.
That you left. An infection
of baby’s breath in your wake.

This is no ordinary square swatch.
No baby blanket. That August,
the garbage festered in Brooklyn,
as it festers every August in Brooklyn,

but no other August in Brooklyn
did you leave. The silver slide. A sad
liberation at your departure. An airy
groan. Snide whale was I. Humpback

on a playground bench. That you
left. I shushed and dug. I rattled.
An oyster in my throat. That you left.
Ribbons of sunlight varicosing

the trash bins. I said, I prefer not to say
I’ve lost a son. In spite. Despite. I said,
a very late miscarriage. I’d miscarried,
an unsafe carrier was I, a womb with

no arms, disco ball with no discs
to refract nor reflect. Was crushed.
How easy to dismiss my grief. My girl 
on the swing. Already there. Already here.

But you. Rain on the hot sidewalk.
Turned mist. Handsome aura. Gone. 

Wat heb je nodig? 

Wat kan ik voor je doen? 

Zeg het me alsjeblieft, 

Dan voel ik me nuttig… en niet langer een oen. 

Maar eigenlijk besef ik wel, 

Dat ik niks wezenlijks kan betekenen, 

Het is onwezenlijk, 

Maar weet dat je op mij kan rekenen.

Al is het uit woede, 

Al is het uit verdriet, 

Al is het uit angst, 

Doe wat juist voelt, mijn mening verandert niet. 

Huil, roep, schreeuw je longen eruit. 

Tier, sla, wees hard en luid. 

Al doe je me pijn of gooi je een steen, 

Het maakt niet uit, je bent niet alleen.

Wat ik zeg is allemaal onzin,  

Het is vulsel om te negeren, 

Ik weet niet wat ik zeggen moet, 

Dit is niet iets dat je kan leren. 

Vanbinnen voel ik met je mee, 

Die pijn valt niet te negeren, 

Hoewel ik niet weet wat ik kan zeggen, 

Blijf ik bij je, dat zal ik eren.

Vandaag vraag ik je niet hoe het gaat, 

Vandaag vraag ik je niet of je je beter voelt, 

Vandaag geen vragen over wat je precies bedoelt. 

Geen misschien, geen hopelijk morgen beter. 

Geen vergelijking, geen alles komt goed. 

Geen tips, ik zeg je niet wat mag en moet. 

Van mijn kant enkel een schouder, 

Van mijn kant enkel een oor, 

Dus rouw hoe jij wil, zonder dat ik je stoor. 

Ik zie je door een raam, 

Dichtbij en eenzaam. 

Ik zie je in de sterren, 

Die kortbij, maar ook de verre. 

Ik zie je in andermans ogen, 

Die van m’n partner ingetogen.  

Ik zie je in m’n hart, 

Alsof je er al was van bij de start. 

Stap voor stap, 

In m’n hart een band. 

Stap voor stap, 

Met jou aan m’n hand. 

Voet voor voet, 

M’n gevoel verborgen, 

Voet voor voet, 

Op weg naar morgen.

In deze donkere dagen, 

En temperaturen die verlagen, 

Voel je je al snel teneergeslagen. 

In die zee van haastige mensen, 

En bloemen en kerstbomen die verflensen, 

Wil ik jullie daarom hartelijk toewensen. 

Dat de warmte binnen mag helpen bij de pijnen, 

Dat de hoop de ruis doet verdwijnen, 

En dat jullie sterretje nog harder mag schijnen.

Ik ben niet klaar om je nu al te laten gaan Ik zou je moeten dragen Maar ik moet je loslaten Ik moet je laten gaan

Ik wou je zien groeien, Je ontmoeten, Je zien openbloeien Maar je zal voor altijd Onze mooiste ster zijn

Totaal niet verwacht testte ik terug positief Wow wat waren blij en zo dankbaar. Eindelijk we zouden jou krijgen je zou ons regenboogje worden. Ik voelde me rustiger, kon weer de hele wereld aan. Maar ineens stort alles terug in. Jou moeten afgeven zonder jou ooit te horen of voelen…

rouwen…
enorm veel verdriet,
deinen op het ritme van de tijd
tijd die verder gaat
tijd die terugblikt…
geconfronteerd worden met het enorme gemis
herinneringen ophalen, koesteren, knuffelen
een woede die opsteekt
soms controleerbaar
soms niet
dromen over de toekomst…
plannen die nooit uitgevoerd kunnen worden
toekomstbeeld dat een droombeeld zal blijven…

Ik kan huilen omdat je er niet meer bent,
maar ik kan ook glimlachen omdat je er was.
Ik kan mijn ogen sluiten en hopen dat je terug zal komen,
maar ik kan ook mijn ogen openen en zien wat je hebt achtergelaten.
Mijn hart kan leeg zijn omdat ik je niet zie
maar ik kan het ook vullen met de liefde die we hebben gekend en gedeeld.
Ik kan de toekomst van me afwenden en leven in het verleden,
maar ik kan ook in de toekomst gelukkig zijn vanwege het verleden.
Ik kan je alleen maar herinneren omdat je weg bent
maar ik kan ook de herinnering koesteren en die laten voortleven.
Ik kan huilen, mijn geest afsluiten en leeg zijn en me afkeren,
maar ik wil doen wat je had gewild:
mijn ogen openen, glimlachen, liefhebben en doorgaan.