Hoe jij een plek kreeg om te blijven.
Diepgeworteld.Hier. In mij.
Op verschillende plekken ontstaan vandaag kleine, zachte plaatsen van rust. Koesterbankjes zijn plekken waar je even mag zitten met wat er is. Met gemis, herinnering, liefde. Ze nodigen uit om stil te worden, om te ademen, om dichtbij te blijven wat je meedraagt. Op deze pagina zetten we deze bijzondere plekken in de kijker.
Edegem – levende koesterbankjes
In Edegem groeien drie bijzondere troostplekken. Het zijn geen gewone banken, maar levende koesterbankjes, gemaakt van wilgentakken die zich stevig in de aarde wortelen en met elkaar vervlochten zijn. Geleid door een mal groeien ze uit tot natuurlijke zitbanken. Je kan er meteen al plaatsnemen, en na enkele jaren, wanneer de wilgen sterk genoeg zijn, blijft er een volledig levende bank over. Gedragen door zichzelf, diep verankerd in de grond.
Deze bankjes, ontworpen door Studio PART (TENIR, wat “vasthouden” betekent), zijn een warme ruggensteun voor iedereen die iemand mist. Want wie je graag ziet, hoef je niet los te laten.
De gemeente Edegem realiseerde deze banken samen met het Berrefonds en de ouders van Aster*, een jongetje dat acht weken na zijn geboorte overleed. Hun verhaal ligt mee aan de basis van deze plekken. De koesterbankjes in Edegem werden bewust geplaatst op drie locaties waar leven en herinnering samenkomen: aan het speelplein van de Romeinse Put, op de kinderbegraafplaats en in Fort V. Het zijn plekken waar gezinnen met kinderen komen, waar beweging en stilte naast elkaar mogen bestaan. Met deze banken wil Edegem ruimte maken voor verdriet dat er mag zijn. Zichtbaar en bespreekbaar en gedragen door de gemeenschap.
Het verhaal van Aster
Nicholas en Charlotte verloren in de herfst van 2024 hun tweede zoontje, Aster. Bij zijn geboorte leek de jongen kerngezond. Enkele weken later werden twee hartafwijkingen vastgesteld. Na een intens ziekenhuisparcours stierf Aster in de armen van zijn ouders. Hij was toen acht weken oud.
“We liepen echt verloren toen Aster stierf. We hadden zijn urne mee naar huis genomen, maar we misten een plaats om naartoe te kunnen gaan. Weg van de dagelijkse beslommeringen. De natuur in. Naar hem.”
Fort V in Edegem is bijzonder voor het koppel. Daar, op het einde van hun straat, namen ze hun zwangerschapsfoto’s tijdens de zwangerschap van Aster. Ze maakten er ook dat ene, zorgeloze wandelingetje toen alles nog normaal leek. De wandeling van zijn leven.
“Deze koesterbank in Fort V betekent heel veel voor ons. We zijn nu in verwachting van ons derde zoontje en het wordt zoeken naar een nieuw evenwicht. We willen ruimte blijven houden voor Aster. We kijken ernaar uit om met de buggy te pauzeren bij dat bankje en een appel eten ‘bij Aster’ terwijl zijn oudste broer naar de eendjes kijkt en zijn jongste broer een dutje doet. We hopen dat de banken ook voor anderen een plek worden om te rusten, te spelen, te missen, te glimlachen en te koesteren.”
Trotse ouders van Mathis, Aster* & ?
Deze eerste koesterbankjes zijn een begin. We hopen in de toekomst nog meer van deze plekken te mogen delen, zodat gezinnen op verschillende plaatsen een stukje rust en herkenning kunnen vinden. Ken je zelf een koesterbankje of een gelijkaardig initiatief dat voor ouders helpend kan zijn? Laat het ons gerust weten.
De tekst op deze koesterbank is een fragment uit een gedicht van Marlies Verdoodt. Lees hier de hele tekst.
Zacht en stil wuif jij me toe.
Toont wat buigen, wiegen, treuren is.
En dat ik nu en dan mag breken.
Want dat na winter altijd weer de lente komt.
Als jaarringen tekenen herinneringen zich af in mijn leven.
Mijn gedachten strekken zich als takken uit naar jou.
En in al mijn seizoenen draag ik de vruchten
van onnoemelijk graag zien.
Hoe jij een plek kreeg om te blijven.
Diepgeworteld.
Hier. In mij.
© Marlies Verdoodt
(www.marliesverdoodt.be)