Voorzichtig licht

Voorzichtig licht

De winter weet nog niet
dat hij aan het verdwijnen is.
Hij houdt zich schuil in koude ochtenden,
in aarde die haar adem inhoudt.

En toch—
daar is een narcis.
Niet uitbundig.
Gewoon aanwezig.
Geel, alsof iemand
een klein lichtje vergat uit te doen.

Ik blijf staan.
Want wie goed kijkt, ziet
hoe hoop niet stormt
maar sluipt.
Hoe ze zich laat zien
in tere tekens
die geen belofte schreeuwen
maar fluisteren: ik ben er.

De dagen leren opnieuw
hoe ze langer kunnen zijn.
Het licht raakt mijn handen
zoals herinneringen dat doen—
zacht,
en plotseling overal.

Alles wat bloeit
draagt iets van jou.
In geel.
In warmte.
In dat wonderlijke moment
waarop de wereld even zegt
dat verlies en liefde
naast elkaar kunnen bestaan.

De lente ontluikt
zoals jij dat deed:
stil,
vol betekenis,
en voor altijd
deel van het licht.