Voldane leegte

En ik ademde nog één laatste keer.
Geen pijn, geen verdriet, alleen leegte,
en in die leegte voelde ik alles.
De wind die zacht langs me blies,
Het fluisteren van de bomen,
het licht dat schimmerde van de avondzon, verbleekt en breekbaar.

De aarde rook naar regen en gras,
zo levend, terwijl ik stil verdween.
Ik sloot mijn ogen, voelde de stilte,
en toen liet ik los.