Blijf nog even

Hoe je sprong
op je fiets van Peugeot,
voor de laatste keer,
wetende: hierna
is ”ons” niet meer.

“Misschien is het beter zo,
ook al doet het duizendmaal zeer.”
De gedachte aan jou
keert steeds maar weer,
al was het niets,
en niet meer.

En ergens,
ook al mag het niet,
hoop ik dat je me weer ziet,
en ons niet vergeet in het nergens

Dat diezelfde vonk,
die toen zo mooi blonk,
er weer was
toen we samen lagen in het gras.

Bevend in de regen,
en toch nog even bleven.
We hadden elkaar.
En nog zoveel te geven

En toch ben ik dankbaar.
Dankbaar dat ik
de mooiste momenten van mijn leven
met jou mocht beleven.